Cynan Jones: ‘als je een engel ziet’

jones cynan; elpais.combron beeld: elpais.com

Ik had nog niet van de Britse (Wales) schrijver Cynan Jones (1975) gehoord, laat staan iets van zijn hand gelezen. De lange droogte was mijn eerste en indrukwekkende kennismaking.  Een boek, novelle gezien de omvang, een roman gezien de impact, met een geheel eigen toon en geluid. Korte alinea’s waarin gevoelens en gedachten meer plek krijgen dan gebeurtenissen. Maar waar de spaarzame gebeurtenissen aankomen als mokerslagen.

Vooraf: elf kinderen bevolken een schoolklas op het platteland van Wales. Eén van de kinderen, Tommi,  komt op school en verklaart een engel gezien te hebben in de waterval.

Buiten was er een gemene vorst en de predikant nam ze mee om naar de engel te gaan kijken.

De predikant was een man wiens zachte stem en onwrikbae bevlogenheid hem van een moeiteloos overwicht over de kinderen voorzagen en ze waren stil terwijl ze liepen. Hij had geen kwaad in de zin voor Tommi toen hij hem meenam om naar iets te gaan kijken wat er onmogelijk kon zijn – het kwam geen seconde bij hem op het jongetje voor schut te zetten. Klaarblijkelijk, overpeinst Gareths vader, had de predikant een of andere les in gedachte, iets didactisch: hoe God zich op vele manieren kon manifesteren; hoe engelen, misschien, een bezoek konden brengen aan een geest die zuiver genoeg was, zelfs in de schoonheid van water. Hij slaagde erin de kinderen in God te laten geloven, niet door ze te dwingen te geloven, maar ze dingen te laten zien die het bijna onmogelijk maakten niet te geloven. Voor de eerste keer in hun leven voelden ze de stille opwinding van volwassenen.

Toen de predikant bij de brug kwam stopte hij en klampte zich aan het blauwe hardstenen muurtje vast. Hij was aan het trillen. De kinderen dromden om hem heen. Het minieme geraas van het stroompje onder hen en het vallende geluid van dooi waar de zon zachtjes over de witte rijp streek, en de trillende priester. Dat zijn de dingen die zijn vader het helderst voor de geest staan. De waterval was bevroren. En daar in het ijs, waar de waterval begon, zat een meisje, het licht vangend als een spinrag, haar shawl om haar heen geslagen in het bevroren water.

Dat was jaren voordat ze te horen kregen dat ze zichzelf had verdronken omdat ze er achter kwam dat ze zwanger was en in het dorp van zijn vader hebben ze het er nu nog steeds over. Dit verhaal sprong er voor Gareth uit. Hij had al veel dingen zien sterven, maar niet een ervan op zo een beeldschone manier.

uit: een lang droogte – Cynan Jones, Koppernik Ansterdam, 2018; vertaling Jona Hoek

Cynan Jones (1975, Ceredigion, Wales)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s