Cynan Jones: ‘geef toe hoeveel je van mensen houdt’

Een kleinood is het. Die novelle van Cynan Jones: De lange droogte. Plaats van handeling is het platteland van Wales. We volgen de personages Gareth, zijn vrouw, kinderen, de hond en het vee. Ze wonen op een boerderij, die de vader van Gareth kocht na een loopbaan-wending, die hem van de bank in de stad naar de boerderij op het land bracht. Gareth en zijn vrouw overwegen een verkoop van hun land, maar er wordt getwijfeld.

De dag brengt hitte en droogte; een weggelopen koe; een doodgeboren kalf; de hond die moet inslapen; een migraine-aanval; een zoon met plannen om weg te gaan en Gareth die vindt dat hij een beslissing moet nemen die de toekomst een ander aanzien gaat geven. Overzichtelijk. We kijken in de hoofden van de personages, volgen gedachten en gebeurtenissen. Het is de stijl, het eigen geluid dat schrijver Jones hanteert dat dit boek opmerkelijk maakt.

Onder het motto: ‘omdat het platteland dingen die verzonnen zijn niet zo meedogenloos ontzenuwt als de stad’ het volgende fragment:

Terwijl hij op de vieze wortel kauwt herinnert hij zich de smaak uit zijn kindertijd – hun rantsoenen – toen hij en zijn broers hier in de greppels bij het moeras speelden. Hij was de slootjes eerder overgestoken, leeg, uitgedroogd en gebarsten, als de binnenzool van een schoen. De herinnering komt sterk in hem naar boven, tegelijk met de sterke smaak, komt duidelijk vanuit zijn binnenste opwellen. Het lijkt op voelen, dit. Herinneringen en echt geven om, zitten vlak onder de oppervlakte, als stille bronnen waaruit geput kan worden.

Het is makkelijk, weet hij, om uit deze bronnen te putten, alsof je er bewust een emmer in laat zakken: je kunt deze dingen oproepen. Maar als het je overvalt, zonder dat je er controle over hebt, opgewekt door een of andere geur die in de lucht hangt, of door angst, kun je verrast worden door de diepte ervan, die je altijd al in je had.

Hij weet dat zijn vader zijn stille waardigheid hier vandaan had, zijn gave om zo sterk en eenvoudig lief te hebben. Door te erkennen hoeveel hij om dingen geeft. Hij denkt: als we een tragedie meemaken dan worden we ermee geconfronteerd dat we ergens om geven, zoals deze smaak me doet denken aan soldaatje spelen, en er valt niets aan te doen. We moeten toegeven hoeveel we van mensen houden. Als we nooit de nood voelen de diepte ervan te kennen, voelen we slechts het licht ervan aan de oppervlakte.

uit: de lange droogte, Koppernik Amstredam, 2018; vertaling Jona Hoek

Cynan-Jones; telegraph.co.ukbron beeld: telegraph.co.uk

Cynan Jones (1975, Wales)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s