Er is geen hond in de hemel…

Schrijver en bioloog Midas Dekkers (1946) heeft in een vorige bijdrage al geconstateerd dat er wel degelijk plaats was voor katten in de hemel. Maar hoe zit dat met honden? In de bundel Poot & Poes geeft hij uitsluitsel:

Tot de laatste bladzijde van de bijbel toe worden de honden in één adem genoemd met ‘de hoereerders en de doodslagers en afgodendienaars, en een iegelijk, die de leugen liefheeft en doet’.

Dat lazen de eerste christenen graag. Als ze aan één dier het land hadden, afgezien natuurlijk van de leeuw, was het de hond wel. Al sinds oudtestamentische tijden gold een hond in het Midden-Oosten als laf, smerig, lui, stom en verachtelijk. Sla er de boeken van het Oude Testament maar op na. Hoewel de hond bij veel Hindoes, Oude Egyptenaren en moderne Nederlanders heilig is, is hij voor de bijbel een symbool van Satan zelve. Zelfs doen als de honden gold bij de christenen lang als godslastering. Wie het met zijn vrouw had gedaan als de hondjes, kreeg van zijn biechtvader als straf tien dagen op water en brood, anders zou hij branden in de hel, voor eeuwig aan zijn vrouw als de hondjes vastgeklonken.

Het is duidelijk: God heeft geen hond; in de hemel ligt niets om in te trappen; honden komen niet in de hemel – althans niet in de onze. Misschien is het daarom dat zo weinig honden christelijk zijn.

uit: poot & poes, Olympus Amsterdam, 2015

hond en hemel;bron beeld: pinterest.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s