Bijna iedere dag muziek: Herbert von Karajan

https://youtu.be/D3L0wY3lsj4

Haar bestaan heeft ze aan Von Karajan (1908-1989) te danken. Aan het concert dat hij in Brussel gaf, aan de kaartjes die mijn vader had en aan een onschuldig virus, waardoor mijn broer en zijn vrouw het die avond lieten afweten. En aan het feit dat haar vader, die toen haar vader nog niet was, die avond bij me was.

We hadden afgesproken om met kinderen te wachten tot we werk hadden en een dak boven ons hoofd. Ik logeerde bij mjn ouders, hij bij de zijne in Wales om er te regelen wat geregeld moest worden. We moesten opnieuw wortel schieten na een reis van zes maanden in Centraal- en Zuid-Amerika. Daar kwamen veel paperassen bij kijken. Voor het concert trok ik de geborduurde bloes aan die ik in Guatemala van een indiaanse had gekocht. Er hoorde een lange rok bij. Ik hoopte dat het ensemble voor galakledij kon doorgaan.

Het programma en de precieze datum zijn me ontschoten. Ik herinner me alleen het glunderende gezicht van mijn vader, mijn fel gekleurde bloes die nooit eerder in een concertzaal was gedragen, en het verwarrende contrast tussen von Karajans stramme gang en de passie waarmee hij dirigeerde. Achteraf hadden we geen zin om voorzichtig te zijn. Iets moest worden gevierd: het leven, de muziek, Von Karajan, wij. De volgende morgen vertrok haar vader terug naar Wales zonder te weten dat hij haar vader was geworden.

Zeven maanden later woonden we een concert van Queen bij. In mijn buik ging de baby wild tekeer. Haar vader noemde het enthousiasme, ik zei: het is protest.

Het muzikale gesternte waaronder ze is verwekt, heeft geen sporen nagelaten. Nooit heeft ze een stap in een muziekschool gezet en ze is even weinig muzikaal als ik. Maar ze houdt van klassieke muziek. Ook zij heeft een platenspeler, want de collectie van mijn vader gaat op een dag naar haar. Voorlopig moet ze het met de doublures stellen en met de platen die ze ‘leent’.

‘Is hij dat, mama?’ Ze wijst naar een foto op een platenhoes.

‘Ja,’ zeg ik. ‘Dat is Von Karajan.’

We glimlachen naar elkaar.

uit: in twaalf bewegingen door Kristien Hemmerechts; uit: Muziek in mijn leven, Prometheus Amsterdam, 2005

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s