Leo Pleysier biedt kijk op een wereld die eens was

Al lezende besefte ik dat het aangeboden verhaal ging over een wereld die eens was. Als 65-jarige kijk je wel eens terug naar je jeugd, puberteit, de schimmige middenperiode en hoe het is als je zelf kinders hebt. Een constante: de veranderlijkheid. Hoe onschuldig die jeugd met tal van ontdekkingen en speelsigheid. Hoe je je ontworstelt aan de wereld van je ouders in je puberteit. Hoe werken, huisvesting en het stichten van een gezin je leven een lange tijd bepaalt en hoe je met verbazing kunt terugkijken hoe dat alles aan je passeert. Verbazing omdat veel van wat je overkomt onvoorspelbaar was, je gebeurde, en hoe je daar op moest reageren.

De Vlaming Leo Pleysier geeft aan dat gevoel letterlijk en figuurlijk handen en voeten. Zijn roman De Gele Rivier is bevrozen is een eerlijke beschrijving van wat je overkomt als kind en jong-volwassene in je eigen familie. In de beschreven familie volgen we de gedachten en opvattingen van de ik-figuur die met verbazing voelt en observeert als zijn tante Roza in beeld komt. Tante Roza is non, werkt in de missie in China en komt een tijdje terug naar België. De non logeert bij de familie. De jongen is gefascineerd door zijn tante, die vooral zwijgt, haar lichaam verstopt in haar habijt en veel reacties losmaakt bij het gezin en haar omgeving. Later, als zij terugkeert naar China, zal ze lang afstandelijke brieven schrijven, die ook weer veel reactie oproepen.

Een wereld die was. Ook in mijn familie hadden we een oom die pater werd, zoals in veel katholieke families. Ik mocht meemaken dat hij uittrad, trouwde met een uitgetreden non en zich zo aanpaste aan veranderende tijden.

Maar het mooiste en spannendste van wat ik zo als luistervinkend kon opvangen, vond ik toch deze zin:

‘De Gele Rivier is bevrozen.’

En die kwam dan nog uit de mond van tante Roza zelf. Nadat ze weer uitgebreid had zitten zwijgen aan tafel. Zodat al de anderen meteen hun mond hielden en iedereen mekaar verbaasd aankeek. De Gele Rivier is bevrozen. En ik had nog maar pas geleerd op school dat we niet bevrozen mochten zeggen, maar wel bevroren. ‘Met een -rrr,’ zei de meester. ‘Met een -rrr in plaats van een -zzz.’ Maar die fout deerde nu niet in het minst. Integendeel. Zo’n stralende, heldere en welluidende zin, vond ik het, die zij nu ineens had uitgesproken. En hij klonk mij na in de oren alsof ik niet alleen over het ijs van die rivier maar evengoed over de klank van deze woorden kon schaatsen als ik dat wilde.

De Gele Rivier is bevrozen. De Gele Rivier is bevrozen.

uit: de Gele Rivier is bevrozen – Leo Pleysier, Bezige Bij Amsterdam, 1994

leo pleysier; boekmeter.nlbron beeld: boekmeter.nl

Leo Pleysier (1945, Rijkevorsel, Be)

Advertentie

2 gedachtes over “Leo Pleysier biedt kijk op een wereld die eens was

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s