Vroman: De kikker en de koe

De kikker en de koe

Een kikker knorde tot een koe. / Deze sprak later zachtjes: boe.

Beiden vonden hun gesprek / eerder te langzaam dan te gek.

De kikker vroeg dan ook een paling, / de koe een loopeend om vertaling.

Het aldus zeer verrijkte kwaken / moest alles duidelijk maken;

de paling echter en de eend / geraakten van verschil gemeend.

Zij riepen dus een wouw, een wulp, / een baardvlieg en een baars te hulp.

De baars begreep dit alles niet / en wendde zich wenend tot het riet.

Het riet lispelde eerst voor zich uit; / toen boog het zich en ruiste luid.

De dieren zwegen, luisterden. / Het riet siste, en fluisterde,

het sprak tot allen tegelijk; / tot de twee honden op de dijk,

tot meeuwen, in het gras verloren / (branding nog dreunend in hun oren),

tot het wapperend graaspaard in die wei / (het hief het hoofd; het kwam nabij),

een mens opende zijn raam zelfs wat / en fluisterde: ‘sssst… hoor je dat…’

moraal

tegen het spreken is gezang / dat niets beduidt van groot belang.

vroman, jeroen henneman, groene.nlVroman getekend door Jeroen Henneman; bron illustratie: groene.nl

Leo Vroman (1915-2014, Amsterdam)

Uit: Gedichten 1946-1984, Querido Amsterdam, 1985

We kunnen nauwelijks zonder verhaal, zonder gebeurtenissen en personages; zij zijn de definities in actie.

Enerzijds is er de werkelijkheid, anderzijds zijn er de verhalen. Die zijn er zodra we over de werkelijkheid spreken. Alleen de dieren leven zonder verhaal. Daarom verzinnen wij er over hen, in hun plaats.

Uit: De dichter is een koe. Over poëzie – Hugo Brems, Arbeiderspers Amsterdam, 1991

Ff wat heel anders: Britse vs Amerikaanse humor

Het begon met Monty Python en All in the family. Tv-series die humor als hoofdmoot presenteerden. Ik ben er mee opgegroeid. Humor in tv-series is nooit meer verdwenen, wel veranderd en een toonbeeld van de Zeitgeist. En er zijn verschillen bijvoorbeeld tussen humor uit Groot Brittannië en de Amerikaanse. Een poging tot verklaring van die verschillen in bijgaande video (het is om te lachen).

Bij het overlijden van Milos Forman

Milos Forman (1932 – 2018, Tsjechisch-Amerikaans) was voor mij vooral twee films: One Flew Over The Cuckoo’s Nest (1975) en Amadeus (1984). Met Cuckoo’s Nest kwam ook acteur Jack Nicholson in mijn filmisch leven. Die heb ik hoog zitten en dat begon met deze filmklassieker van Forman. Beide films hebben iets gemeenschappelijks: “Mensen die in opstand kwamen tegen het gezag, en niet alleen zomaar rebelleerden, maar ook de waanzin van starre autoriteit aan de kaak stelden. Zijn favoriete personages”, aldus Dana Linsen in het NRC van 15 april jl.

Toen de Russische tanks in augustus 1968 Praag binnenreden en een einde maakten aan die kortstondige opleving van creatieve en intellectuele vrijheid in zijn geboorteland, was Forman in Parijs om zijn eerste Amerikaanse film voor te bereiden. Hij werd ter plekke ontslagen bij de Praagse staatsfilmstudio en besloot in het Westen te blijven. Hij had toen al naam gemaakt als een van de meest toonaangevende filmmakers van de Tsjechische new wave, met films als Loves of a Blonde (1965), genomineerd voor een Oscar voor Beste Buitenlandse Film en de satire op het communistische regime The Fireman’s Ball (1967, verboden in eigen land en desondanks wederom genomineerd voor een Oscar).

Hij nam zijn zwarte gevoel voor humor, zijn losse op het neorealisme geïnspireerde stijl, en zijn voorliefde voor non-conformisten mee naar Hollywood.

Uit: NRC, Dana Linsen, 15 april 2018

En als toetje een persoonlijke herinnering van schrijver Peter Buwalda in de Volkskrant van 19 april jl.:

Mij ontroerde One Flew Over The Cuckoo’s Nest overigens een beetje te erg naar mijn smaak, ik zat ernaar te kijken in Blerick, in aanwezigheid van de complete hoeksteen plus mijn vrienden Sander, Max en de illustere Mick Visser. Aan het einde, wanneer Chief, de doofstomme indiaan, uit barmhartigheid Jack Nicholson dooddrukt met een hoofdkussen, barstte ik als enige in tranen uit. Een pijnlijke affaire. Óf de rest had van die hele film niks begrepen, óf ik was gevoeliger dan ik eruit zag, met mijn Iron Maiden-T-shirtje.

Uit: devolkskrant.nl, Peter Buwalda, 19 april 2018

Voor Alice Neel was ieder portret een gevecht

alice-neel-3

alice-neel-4

alice-neel-1

alice-neel-5

alice-neel-6

alice-neel-2

Een introducerend artikel over het werk van de Amerikaanse portretschilder Alice Neel (1900 – 1984) volgt via bijgaande link. Neel was uitgesproken, koppig en vasthoudend in het schilderen van haar portretten. Eerst erg belangstellend in het sociaal-realisme, legde ze zich toe op het schilderen van portretten. In weerwil van allerlei modes, hypes en tendenzen legde ze zich toe op de vervolmaking van het portret.

Tijdens haar leven kende ze geen commercieel succes met haar werk. Na haar dood werd haar werk gewaardeerd en vormde ze een inspiratiebron van schilders als Lucian Freud en Marlene Dumas.

https://www.nrc.nl/nieuws/2016/11/10/parade-van-scheve-tanden-en-lubberend-vlees-5225061-a1531107

 

Miranda July verwondert zich over de wereld en laat zich beïnvloeden

Eerst was er deze film.

De Amerikaanse Miranda July (geboren als Miranda Grossinger, 1974) brak door met een film maar ontwikkelt zich als: scenarioschrijver, acteur, schrijver en kunstenaar. Een multi-talent en vooral ‘vreemde snuiter’. Want wie haar werk bekijkt of leest valt op hoe uniek en eigenzinnig deze dame is.

In haar roman Het kiest jou verhaalt ze over haar ontmoetingen met Amerikanen die in een advertentieblad iets te koop hebben gezet. Ze gaat op pad met fotografe Brigitte Sire en legt de verhalen van de verkopers vast: ontroerend en bijzonder en zeker ook humoristisch. Allemaal mensen die inspireren, geïsoleerd leven en op zoek zijn naar verbinding. Allemaal op zoek naar die onzichtbare wereld waar geluk en rijkdom op de mens wacht.

BrigitteSire_Domingo

Een voorbeeld. De man heet Domingo. Miranda is in hem geïnteresseerd geraakt omdat de alleenstaande man in zijn slaapkamer foto’s heeft hangen van Mooie Meisjes met Babies.

Domingo: Ik heb, eh, fantasieën en zo, dan doe ik net alsof ik een politieman ben, weet je, een hulpsheriff, dat soort dingen.

Miranda: Wanneer begon je te verzamelen?

Domingo: Ik doe het al een tijdlang. Ik begon ermee toen ik voor de middelbare school was geslaagd. Ik zou nooit een politieman of een hulpsheriff of iets in die richting kunnen worden. Toen begon ik te fantaseren dat ik een rechter was, dat ik een politieman was, dat ik een hulpsheriff was, en daarna ging ik op onderzoek uit – ik bel en ga kijken wat hun werk inhoudt. Ik ben ook onder psychologische, psychiatrische behandeling, en vertel dit dus aan mijn therapeut. Hij zei, nou, als het iets is wat je niet afleidt van andere zaken, dan is het niet erg om fantasieën te hebben zolang je maar niet aan mensen vertelt dat je bent wat je fantaseert. En het zit allemaal in mijn hoofd. En dan plak ik foto’s aan de muur dat ik een rechter ben, dat ik een gezin heb, dat ik een auto heb, dat soort dingen. Ik moet het voor me zien om het werkelijkheid te kunnen laten worden in mijn hoofd. Want als ik ze niet aan de muur plak…

Miranda: Dan heb je geen beeld.

Domingo: Ik kan het niet helder krijgen in mijn hoofd. Dus moet het iets zijn wat, hm…

Miranda: Je moet het kunnen zien.

Domingo: Ik kan ernaar kijken en dan komt het tot leven. Ik ga naar de bibliothecaris, mijn vriendin, en zij is degene die al deze foto’s voor me vindt. Ze weet waar ik ze voor gebruik, dus ze weet dat ik nooit iets verzamel wat, hm, weet je… naaktfoto’s of zoiets.

Miranda: Het is het gezinsleven.

Domingo: Ja, met kinderen en dat soort dingen. Weet je, ik doe dit al jaren, en meestal verwissel ik mijn foto’s als ik aan verandering toe ben, iemand anders wil zijn.

Uit: Het kiest jou, Bezige Bij Amsterdam, 2012, vertaling: Waldemar Noë

Dood: twelve songs IX

hond met bot

Twelve songs IX

Stop alle klokken, maak de telefoon kapot, / Belet de hond te blaffen met een lekker bot, / Leg de piano’s het zwijgen op en breng met stille trom / De kist naar buiten, dat de rouwstoet komt.

Laat vliegtuigen cirkelen kermend boven ons hoofd / En in de lucht de boodschap kerven Hij is dood, / Knoop elke stadsduif crêpe strikken om de witte kraag, / Dat de verkeerspolitie zwartkatoenen handschoenen draagt.

Hij was mijn noord, mijn zuid, mijn oost en west, / Mijn werkweek en mijn zondagsrust, / Mijn dag, mijn nacht, mijn woord, mijn lied: / Ik dacht dat liefde eeuwig was: zo is het niet.

De sterren zijn niet welkom nu: doof ze terstond, / Omwikkel de maan en ontmantel de zon; / Giet oceanen leeg de veeg de bossen schoon, / Want er is niets meer nu waar ooit nog iets van komt.

Wystan Hugh Auden (1907 – 1973), Amerikaans

Ongepubliceerd, vertaling Koen Stassijns

Buster Keaton deed het allemaal al eerder

Joseph Francis (Buster) Keaton (1895 – 1966), een populair en invloedrijk Amerikaans acteur en regisseur van stomme films. Zijn handelsmerk was physical comedy met een stoïcijnse uitdrukking op zijn gezicht, wat hem de bijnaam “The Great Stone Face” opleverde. Zijn vernieuwende invloeden als regisseur droegen veel bij tot de ontwikkeling van de filmkunst.

In bijgaande korte film krijgt de kijker een idee van de vernieuwende invloeden die Keaton op de film had. Tot op de dag van vandaag. Buster deed het allemaal en al eerder!

Stuart Davis gaf jazz kleurrijk vorm en pop-art-inhoud

Stuart Davis (1894 – 1964) Amerikaans Modernisme kunstschilder. Hij was vooral geïnteresseerd in het kubisme en de abstracte kunst. Hij is bekend vanwege zijn Jazz invloeden, pop art schilderijen uit de jaren 40 en 50, gewaagd, onbezonnen, en kleurrijk.

Vanaf 1920 maakte Stuart Davis enkele reizen, waaronder naar Mexico en Parijs. Dankzij deze reizen kon hij zijn eigen stijl ontwikkelen en werd hij beroemd met platte vormen, sterke kleuren, tekens en ritmische structuren. Hiermee gaf hij jazz en de stedelijke dynamiek weer.

stuart davis 5

stuart davis 6

Strip-Kunst

teun hocks

Het werk van de Nederlandse kunstenaar Teun Hocks (1947) doet strip-achtig aan: een plaatje zonder tekst die humor combineert met on-realistische trekjes.

reinier lucassen

Reinier Lucassen (1939) schilderde figuratief en was een vertegenwoordiger van de pop-art-beweging in ons land. Zijn fascinatie voor strips toonde hij ondermeer door Kuifje te tekenen. In zijn latere werk werden de afbeeldingen abstracter.

peter saul's donald duck

De Amerikaan Peter Saul (1934) hield zich nadrukkelijk bezig met pop-art en pop-cultuur. Donald Duck werd in 1 van zijn werken gebruikt om daarmee het werk van Marcel Duchamp van commentaar te voorzien.

mel Ramos Superman

Mel Ramos (1935, Amerikaans) maakte figuratief werk, schilderde veelal naakte vrouwen en genoot bekendheid vanwege zijn hyperrealistische schilderijen. En hij maakte dit portret van Superman.

andy warhol's popeye

Tenslotte Andy Warhol (1928 – 1987), pop-art kunstenaar. Warhol kwam uit de reclame-(illustratie)-wereld. Onder het motto: alles is mooi maakte hij ook schilderijen van Superman, Dick Tracy en Popeye.

andy warhol's dick tracy