Narcotische matheid? Saul Bellow vertelt…

Het is een narcotische matheid. Er zijn tijden waarop ik me er niet eens bewust van ben dat er iets mis is met dit bestaan. Maar daartegenover zijn er tijden waarop ik me met verbijstering en ergenis verman, en dan zie ik mezelf als een moreel slachtoffer van de oorlog. Ik ben veranderd. Twee voorvallen in de afgelopen week hebben me laten zien hoezeer. Het eerste kan nauwelijks een voorval worden genoemd. Ik zat in Goethe’s Poëzie en leven te bladeren en kwam bij de volgende zin: ‘Deze walging van het leven heeft zowel fysieke als morele oorzaken…’ Ik werd hierdoor voldoende gestimuleerd om verder te lezen. ‘Alle comfort in het leven berust op een regelmatig optreden van externe verschijnselen. De veranderingen van de dag en nacht, van de jaargetijden, van bloemen en vruchten en alle andere zich herhalende genoegens die tot ons komen zodat we ervan kunnen en behoren te genieten – dit zijn de voornaamste drijfveren van ons aardse leven. Hoe meer we open staan voor die genietingen, des te gelikkiger we zijn; maar als die veranderende verschijnselen zich voordoen en wij er geen belangstelling voor hebben, als we ongevoelig zijn voor dergelijke mooie verlokkingen, dan overvalt ons het ergste kwaad, de zwaarste ziekte – we beschouwen het leven als een weerzinwekkende last. Van een Engelsman wordt gezegd dat hij zich ophing zodat hij zich niet langer iedere dag hoefde aan en uit te kleden.’ Ik lees verder en verder met ongewoon gevoel. Goethe’s kopje op de volgende pagina was ‘Levensmoeheid’. Exact Radix malorum est, moeheid van het leven. Toen kwam de verklaring: ‘Niets brengt deze moeheid meer teweeg dan de herhaling van de hartstocht van de liefde.’ Diep teleurgesteld legde ik het boek neer.

Uit: Wachttijd (Dangling man) – Saul Bellow, Hema Amsterdam, 1990; vertaling Max Schuchart

bellow_saul_loa.orgbron foto: loa.org

Saul Bellow (1915-2005, Lachine, Canada)

Margaret Atwood: Is/niet

Is/niet

Liefde is geen beroep / al dan niet fatsoenlijk

seks is geen tandheelkunde / het glad vullen van pijnen en gaatjes

jij bent mijn dokter / jij bent mijn genezing niet

niemand heeft die / macht, je bent gewoon aangehaakt

Geef die medische aandacht op, / dat stijve, attente,

gun jezelf woede / en gun mij de mijne

die noch je goedkeuring / noch je verbazing nodig heeft

die niet gewettigd hoeft te worden / die niet tegen een ziekte is

maar tegen jou, / die niet begrepen hoeft te worden

of gewassen of gecauteriseerd, / die wel nodig heeft dat ze

gezegd en gezegd wordt. / Gun mij de tegenwoordige tijd.

Margaret-Atwood, national critics circlebron foto: bookcritics.org

Margaret Atwood (1939, Canadees)

Uit: Eating fire – Selected poetry 1965 – 1995, Virago Press, Londen, 1998; vertaling Daan Bronkhorst

Terugblikken naar zingende vrouwelijke verrassingen 2017

Luwten: Nederlandse verrassing; dromerig, melancholisch, fluisterend, eigenwijs.

The Weather Station: Canadees; empatisch, kunstzinnig, folky rockend, intiem, poëtisch.

Nadia Reid: Brits; natuurlijk melodieus, hartbrekend, introspectief, lyrisch observerend, poppy.

Hurray for the Riff Raff: Amerikaans; New Yorks over liefde, leven en reflectie, persoonlijk poëtisch.

Holly King maakt landschappen waarin je je kunt verliezen

holly king 1

holly king 4

Holly King (Canadese, geboren 1957) maakt groot-formaat fotografische landschappen in haar studio. Dat doet ze met allerlei hulpmiddelen zoals geschilderde achtergronden en buiten in de natuur gevonden voorwerpen.

De Canadese, afkomstig uit Montreal, heeft belangstelling voor de spanning die er bestaat/ontstaat tussen de werkelijke en geconstrueerde realiteit.

De imponerende schaal van de foto’s maakt het als toeschouwer mogelijk om je te verliezen in de kunstmatige landschappen. Die landschappen herinneren aan werkelijke bestaande plaatsen waaraan we hechten en doen verlangen naar de imaginaire plaatsen die King ons toont.

holly king 2

holly king 3

Tom Thomson’s mysterieuze dood

De Canadese schilder Tom Thomson (1877 – 1917) schilderde in de buitenlucht op impressionistische wijze zo’n 200 triplex paneeltjes vol, op indrukwekkende wijze en met een breed gebaar. Op een dag vertrok hij met z’n kano en dat was het laatste wat ze van ‘m zagen.

fragment uit Cadeaus; uit: Ik leef aan de rand van de wereld – A.L. Snijders, Thomas Rap Amsterdam, 2011.

tom thomson 3

tom thomson 1

Kate and Anna McGarrigle, Martha and the Muffins

Een duo en een band uit Canada. Kate and Anna McGarrigle en Martha and the Muffins, in beiden spelen de vrouwen de hoofdrol.

Kate and Anna zijn zussen, van oorsprong uit Montreal afkomstig. Hun internationale erkenning begon met hun eerste (titelloze) album in de vroege jaren ’70. De liedjes die de dames schrijven zijn gevoelig en geestig; de instrumentatie is klein, huiselijk. Maar de stemmen zijn hemels. De zussen maken niet heel veel platen (in 2005 verschijnt hun laatste), stichtten gezinnen en voeden kinderen op (waaronder de zoon van Kate, Rufus Wainwright). Kate sterft, 63 jaar oud, in 2010.

De andere Canadese band is Martha and the Muffins, thuisbasis Toronto. Als groep begonnen in 1977 en debuterend met het album Metro Music (1980). Op dat album het nummer Echo Beach dat een New Wave-hit en klassieker werd en nog dagelijks ergens op de wereld te horen is. In 2010 verscheen hun laatste album.

Benoit Paillé verandert op reis

Benoit Paillé komt van origine uit het Canadese Montreal. Een aantal jaren geleden trok hij de stoute schoenen aan. Hij stapte in een camper en ging op pad. ‘Een ingrijpende beslissing. Als mijn leven verandert, verandert mijn kunst dan ook?’, was de vraag die hij zichzelf stelde bij deze stap. Nieuwe omstandigheden en situaties zouden een uitdaging voor zijn creativiteit moeten zijn.

Paillé heeft een voorliefde voor plekken waar stad en platteland elkaar raken: parkeerplaatsen, industriegebieden. Hij wordt bezig gehouden door de verhouding tussen mens en milieu, massatoerisme, de zin en onzin van privé-terreinen en landschappen waarin de hand van de mens duidelijk zichtbaar is. Daarnaast liet hij zich verrassen door de talloze ontmoetingen met anderen tijdens zijn reis.

Gaandeweg kwam de Canadees er achter dat zijn foto’s steeds biografischer werden. Geleidt door zijn nieuwsgierigheid, fotografeerde hij plekken en mensen, waarin de combinatie van beiden vooral bepaald werd door de schoonheid van de plek. Niets wordt in scene gezet. Zijn beelden worden surrealistischer, ook door het gebruik van kleurenfilters.

Paillé wil nog verder op reis. Hij leeft van de opbrengst van zijn foto’s. Zie: http://www.benoitp.com

benoit paille roadtrip-6

benoit paille roadtrip-5

benoit paille roadtrip-4

benoit paille roadtrip-3

Mineral laying on the ground

benoit paille roadtrip-1

E-film: Atom Egoyan

Atom Egoyan (1960) werd geboren in Cairo, Egypte, is van Amerikaanse afkomst maar gaat door als een Canadees filmmaker. Egoyan is vooral een onafhankelijk filmer die met sommige van zijn films de Amerikaanse geschiedenis onderzocht. Geliefde en terugkerende thema’s in zijn meer bekende (publieks)films zijn: ongebruikelijke vriendschappen, lastige gezinssituaties en isolatie. Zijn films zijn bijna altijd prikkelend, complex  en intrigerend.

In Exotica (1994) speelt Egoyan met verleiding, voyeurisme en verschuift hij met enige regelmaat de tijd waarin het drama zich ontwikkelt. Exotica is zijn doorbraak-film omdat de film een breder publiek trok. Met The Sweet Hereafter (1997) won Egoyan internationale filmprijzen en erkenning. De film gaat over een bus-ongeluk en de nasleep daarvan. De film gaat vooral over de gevolgen die het ongeluk heeft op de kleine gemeenschap die getroffen wordt. Ook in deze film verschuift het perspectief van dader/slachtoffer en van waarheid/leugen.

In Where the Truth Lies (2005), waarin een journaliste achter twee succesvolle komieken aangaat om een onopgeloste moord op een jonge vrouw op te lossen, keren Egoyan’s thema’s terug: vervreemding, ongemakkelijke situaties en tijdverschuivingen. De film doet in de VS veel stof opwaaien omdat de film te pikant zou zijn. De discussies die dat opleverde, verbindt de naam van de Canadese filmer aan het thema vrijheid van meningsuiting.

Thomas Kneubühler: kunstlicht

Thomas Kneubühler is van geboorte Zwitser maar woont en werkt in het Canadese Montreal. De eerste drie foto’s laten de kantoorflat zien tijdens de donkere uren. Bij daglicht hebben we geen zicht op wat daar allemaal gebeurt. In het donker, als de lichten aan gaan, kunnen we pas zien wat zich daar afspeelt. Kneubühler fotografeerde vanaf een hoog standpunt zodat de inkijk beter is.

De onderste drie foto’s hebben het skiën bij avondlicht als thema. Als je nog met het romantische idee rondloopt dat skiën te maken heeft met sneeuw, kou en het bedwingen van de natuur, komt hier bedrogen uit. Het is toeristische industrie met kunstlicht, parkeerplaatsen en grote verlichte pistes. Aan alles wordt gedacht om het de moderne mens naar de zin te maken: gemak dient de mens en daarna Après Ski!

Thomas Kneubühler-2

þ

 

Thomas Kneubühler-3

mt tim hortons 001

cosco

ste anne track 400 001

Kourtney Roy: Mad Women

Bij de Canadese fotografe Courtney Roy gaat het om kleur, het decor en de vreemde situatie waarin de personen zich bevinden. Roy leefde in Vancouver, trok naar Europa om er in Parijs het vak te leren. Dat vak was mode-fotografie.

Als mode-fotografe kwam ze nogal eens op de renbaan. Dat inspireerde haar tot het maken van haar eerste serie. Ze fotografeerde zichzelf op plaatsen in en om de renbaan waarbij ze niet, half, gedeeltelijk of onherkenbaar in beeld was. Toen al in die vreemde Mad Men-achtige sfeer waarin kleuren en vrouwen de hoofdrol spelen.

Dat ze uit de mode-fotografie komt, zie je aan de zorg waarmee de aankleding van de scènes tot stand komt. Steeds vaker probeert ze door haar foto’s niet alleen een sfeer maar ook een verhaal op te roepen. Dat levert fraaie resultaten op.

kourtney roy

kourtney roy2

kourtney roy3

kourtney roy4

kourtney roy5

kourtney roy6