Duoduo: de Amsterdamse grachten

De Amsterdamse grachten

een stad in november bij het vallen van de nacht: / niets dan de amsterdamse grachten

plotseling

gaan de sinaasappelen aan de boom bij mij thuis / in de herfstwind heen en weer

ik sluit het raam, maar dat helpt niet / de grachten stromen terug, maar dat helpt niet / de zon is ingelegd met parels opgegaan

maar dat helpt niet

duiven dwarrelen als ijzervijlsel neer / straten zonder jongetjes lijken plotseling leeg

na de regen in de herfst / het plafond waar overal slakken op rondkruipen / – mijn vaderland

over de amsterdamse grachten vaart het traag voorbij…

li shizheng duoduobron foto: newsok.com

Duoduo (1951, Chinees, pseudoniem van Li Shizheng)

Uit: Een schrijftafel in de velden, Meulenhoff Amsterdam, 1991; vertaling Maghiel van Crevel

Zhang Yimou en de kleur groen in ‘Hero’

Hero (Zhang Yimou, 2002)

In Hero worden verschillende versies van hetzelfde verhaal afgebeeld en de verhaallijnen worden van elkaar onderscheiden door kleur; elke versie heeft zijn eigen dominante kleur. De neutrale sequenties die het kaderverhaal vormen, bestaan vooral uit zwarttinten, terwijl de vertellingen in felle kleuren passie, jaloezie en angst uitbeelden. Yimou wachtte zelfs met een bepaalde scène te filmen tot de blaadjes aan de bomen précies de juiste kleur hadden.

Bron: http://www.undercover-network.net/uncategorized/10-films-bijzonder-kleurgebruik/

en als extraatje:

Licht: dit is geen goed weer

Dit is geen goed weer

voor Xiaobo

Dit is geen goed weer / zei ik tegen mezelf / staand onder de uitbundige zon.

Naast je staand / aaide ik je hoofd / je haar prikte in mijn handpalm / en voelde vreemd aan.

Ik had geen kans / je iets te zeggen voor je kwam / een persoon uit het nieuws / iedereen keek tegen je op / en ik voelde me verslagen / aan de rand van de menigte

ik rookte maar / en keek naar de hemel.

Misschien was dit een nieuwe / mythe in de maak / maar de zon gaf zo veel licht / dat ik haar niet kon zien.

liu xiaLiu Xia (1961, Chinees)

Dichter, schilder en fotograaf. Sinds de toekenning van de Nobelprijs aan haar man Liu Xiaobo (rechts op de foto) zit ze in geïsoleerd huisarrest. Dit gedicht schreef ze op 2 juni 1989 tijdens de protesten op het Plein van de Hemelse Vrede, die mede door Liu Xiaobo werden geleid en op 4 juni in bloed werden gesmoord.

Chen Man beweegt zich tussen kunst- en mode-fotografie

chen man 1

chen man 3

chen man 5

Chen Man is Chinees en fotografeert. Geboren en getogen in hoofdstad Beijing studeerde ze in 2005 af aan de Akademie voor fijne kunsten. Voor het afstuderen werkte ze mee aan het mode-blad Vision, dat in Shanghai gevestigd is en als progressief bekend stond.

Via dit blad en haar contacten in de mode-wereld kwam ze onder de aandacht van bladen als: Harper’s Baazar, Elle en Esquire.

In het begin van haar loopbaan vond men het lastig haar te labellen: Mode? Kunst? Dat had vooral te maken met het feit dat ze haar beelden nogal flink digitaal manipuleerde. Daar kreeg ze zelf last van. Vandaar de terugkeer naar fotograferen met natuurlijk licht en minder retoucheren. Gebleven is haar voorkeur voor schoonheid en glamour. En haar voorkeur en voorliefde voor het fotograferen van Aziatische modellen. Inmiddels is Chen Man één van China’s meest bekende en meest belangrijke mode-fotografen.

chen man 2

chen man 4

chen man 6

Lijung Fang portretteert de identiteitsloze Chinees

fang 1fang 3fang 5De Chinese schilder Lijung Fang (1963) groeide in zijn land op tijdens de Culturele Revolutie. Hij brak als schilder door na de neergeslagen studentenopstand in 1989 (Tiananmenplein). Fang behoort tot de cynische realisten. Hij maakte talloze portretten van identiteitsloze Chinezen, die toonloos lijken te schreeuwen tegen het onrecht dat ze is aangedaan. Grote schilderijen waarop de verf in meerdere transparante lagen is aangebracht in bijna fluorescerende kleuren. Zorgvuldig en met grote ambachtelijkheid geschilderd.

fang 2fang 4fang 6

Wang Xuebo filmt tijdloos, sober en licht magisch-realistisch een vastende stier

Film is in essentie beweging en licht. En de waarheid liegen in 24 beelden per seconde. Ik houd van films en filmmakers die die uitgangspunten tot basis nemen voor hun verhaal. In Knife in the Clear Water van de Chinese filmmaker Wang Xuebo komen die factoren bij elkaar met een plus: uitgesmeerde tijd die maakt dat je een tijdloze kijker wordt.

In 93 minuten toont Xuebo het verhaal van een man die tweemaal verlies lijdt: zijn vrouw overlijdt en als gevolg daarvan moet hij zijn stier offeren. Veertig dagen na het overlijden van zijn vrouw moet boer Ma Zishans (een Hui-Chinees) een herdenkingsceremonie houden. Om de gasten op de ceremonie van eten te voorzien, moet de enige stier van de boer geslacht worden. Ook omdat de zoon van de boer vindt dat dit offer een gepast eerbetoon aan de nederigheid van de moeder is.

De boer heeft er zichtbaar moeite mee: hij zou de stier willen sparen. De film toont in prachtige vierkante en verstilde beelden hoe boer en stier naar het moment van de slacht toeleven. De legende wil dat de stier weet dat hij geofferd zal worden. De stier ziet het slachtmes in het drinkwater. Daarna drinkt en eet de stier niet meer.

Een wereld teruggebracht tot de elementen waarin mens en dier, landschap en rituelen zich vermengen tot een wonderlijk schouwspel. Dat alles in een traag tempo. Kortom, naar de film gaan; je in het donker hullen; in bewegende en lichte beelden je laten onderdompelen in een tijd en onbekende plaats waarin je graag zou willen vertoeven. Helemaal zen wordt je ervan.

Zhang Yimou’s kleurrijke cinema

De Chinese filmregisseur Zhang Yimou (1951) is bij ons niet alleen bekend van de films Hero (2002) en House of the Flying Daggers (2004), maar ook van de intieme drama’s Ju Dou (1990) en Raise the Red Lantern (1991).

Yimou begint zijn filmloopbaan na de Culturele Revolutie in China. Hij meldt zich in 1979 bij de filmacademie in Peking en… wordt afgewezen. Na een ontmoeting met de toenmalige minister van cultuur lukte het Yimou alsnog om op de filmacademie te komen. Hij studeerde in 1982 succesvol af.

In de filmindustrie begon hij als cameraman en acteur. Zijn regiedebuut Red Sorghum, liet tot 1987 op zich wachten. De film bezorgde hem internationale bekendheid. Met Ju Dou en Raise the Red Lantern liet Yimou zien dat hij intieme persoonlijke drama’s kon verfilmen met sterke vrouwelijke personages. Het was ook de periode waarin Yimou begon aan een relatie met filmster Li Gong die 7 films lang zou duren.

De films werden overigens in China zelf snel in de ban gedaan. Toen ze internationaal lof en eer kregen toegezwaaid, werden de films in China weer toegelaten.

In de jaren na 2000 trok Yimou de aandacht met martial-arts films. Met sierlijke, adembenemende acties; weelderig kleurgebruik en extravagante kostuums. Yimou liet zich daarna verleiden om in het Westen te gaan filmen, waarna zijn films minder tot de verbeelding spraken.

Over het kleurgebruik van Yimou gaat onderstaande bijdrage.

Bian Zhilin: schiereiland

schip-moet-varen

Schiereiland

Het schiereiland: tere hand / van ’t vaste land die wijst, over de verre zee, / naar de Drie Toverbergen. / Het huisje is al aan drie kanten omringd / door ’t water: kijken mag, maar drinken nooit! / De ader van een bron reikt nu al / tot het hart van het hofje, en menselijke / voetafdrukken liggen tot aan de voordeur / geschreven. Hier is het dan: het punt, het kleinood / dat je gisteravond uit de verte zag. / Stop de zee nu achter de gordijnen weg / eer de gast zijn blik gaat richten / op een schip dat moet varen.

1910, Bian Zhilin, China

vertaling Lloyd Haft

Wang Ling: hittegolf

Hittegolf

De klare wind heeft niet de kracht de hitte af te slachten, / De zon krijgt zinkend vleugels en vliegt weer de bergen op: / De mensen moeten vrezen dat rivier en zee verschroeien, / De hemel maakt zich zorgen dat de sterrenstroom verdroogt. / De hoogste toppen van de Kunlun zijn bedekt met sneeuw, / Het verre tovereiland Penglai bergt de laatste koelte / Maar ben ik in staat de wereld daarheen te nemen, / Dan zal ik onder geen beding me zelf daar gaan vermeien!

Wang Ling, China, 1032 – 1059, vertaling W.L. Idema

penglai

Het tovereiland Penglai, China