Yusuke Kubota fotografeert ‘Tokyo in blue’

Yusuke Kubota, tokyo 1Yusuke Kubota, tokyo 3Yusuke Kubota, tokyo 5Yusuke Kubota, woont in Tokyo, Japan, fotografeert, retoucheert en ontdekt zijn stad. Hij schenkt veel aandacht aan het ontdekken van de fraaie kanten van zijn stad (vooral bij avond en nacht). Dat leidt tot foto’s die laten zien dat een stad niet alleen maar dreigend en druk is, maar ook schoonheid in zich heeft. Die schoonheid danken we aan het oog van meester Kubota zelf. In deze serie leggen we de nadruk op de kleur blauw.Yusuke Kubota, tokyo 2Yusuke Kubota, tokyo 4Yusuke Kubota, tokyo 6

Eduard Gordeev: als het regent in de stad

Eduard Gordeev petersburg 1Eduard Gordeev Эдуард Гордеев photographerEduard Gordeev petersburg 5

Eduard Gordeev is een Russische fotograaf. Hij fotografeert bij voorkeur als het slecht weer is, de avond valt, mensen met een paraplu lopen en de stad zich toont op haar best. Oud, sierlijk, statig en voorzien van de waterglans. Zijn foto’s hebben een licht impressionistische toets en doen denken aan olieverfschilderijen.

Eduard Gordeev petersburg 2Eduard Gordeev petersburg 4Eduard Gordeev petersburg 6

James Joyce laat de doden dwalen in Dublin

Uit: De doden

Maar de temperatuur in de kamer verkilde zijn schouders. Hij strekte zich behoedzaam uit onder de dekens en ging naast z’n vrouw liggen. Eén voor een zouden ze allemaal schimmen worden. Maar, beter moedig naar die andere wereld over te gaan, in de volle glorie van een liefde, dan weg te kwijnen en treurig met de jaren te vergaan. Hij dacht eraan hoe zij, die hier naast hem lag, zoveel jaren dat beeld van de ogen van haar liefste, toen hij vertelde dat hij niet meer verder wilde leven, in haar hart had bewaard.

Milde tranen vulden Gabriels ogen. Hij had zich nog nooit zo vreemd gevoeld tegenover een vrouw, maar hij wist dat dit gevoel niet anders dan liefde kon zijn. De tranen drongen steeds dichter in zijn ogen en in de halve duisternis verbeeldde hij zich de gestalte van een jongeman te zien, die stond onder een drupende boom. Andere gestalten waren in de nabijheid. Zijn ziel was het gebied genaderd, waar de uitgestrekte scharen van de doden dwalen. Hij was zich bewust van hun grillig en flakkerend bestaan. Zijn eigen identiteit loste op in een grijze, ongrijpbare wereld – de wereld der dingen zelf, waarin deze doden eens geleefd en gewerkt hadden, loste op en verdween in het niets.

james-joyce-grandson, thedailybeast.comJoyce met zijn kleinzoon. Bron foto: thedailybeast.com

James Joyce (1882 – 1941, Iers)

Uit: Dubliners, Van Gennep Amsterdam, 1971; vertaling Rein Bloem

Italo Calvino roept de onzichtbare stad op

Italo Calvino (1923 – 1985) Italiaan en belangrijk na-oorlogs schrijver. Belangrijk wil hier zeggen: invloedrijk. Ik las ‘De Onzichtbare Steden’ en was verloren. Indrukwekkend want een schoolvoorbeeld van hoe ik vind dat een roman zou moeten zijn. Het gaat over verbeelding en werkelijkheid (het enige thema waarover goede boeken zouden moeten gaan). De verbeelding van Calvino is in deze roman ongebreideld. Zijn stijl is sprankelend; er is filosofische belangstelling voor de aard der dingen (in dit geval de stad); het is lichtvoetig en de roman is gelaagd.

Marco Polo vor Khan / Schulwandbild - Marco Polo and Kublai Khan / 1950-60 -

Schoolplaat die het bezoek van Marco Polo aan Kublai Khan verbeeldt. Bron: Dortmund, Westfälisches Schulmuseum.

De roman brengt Marco Polo, de wereldreiziger, en Kublai Khan, heerser over een wereldrijk, bijeen. Marco spreekt geen mongools, maar moet verhalen over de steden die hij bezocht heeft. Met gebaren beeldt hij de essentie van bezochte steden uit. Later doet hij dat met taal, als het mongools onder de knie is gebracht. Naarmate de beschrijvingen vorderen merkte ik, dat de roman vooral over de taal gaat als instrument om de verbeelding aan het werk te zetten. Die steden dat is eigenlijk het grote raamwerk taal. Die straten, die pleinen, de mensen die daar wonen: het is de taal, de woorden, de ruimtes die taal geeft aan verbeelding mits subliem toegepast. En dat deed Calvino in deze roman. Lezen dus!

De steden en de herinnering 2

Iemand die lange tijd op zijn paard door de wildernis rijdt gaat verlangen naar een stad. Eindelijk komt hij in Isidora, een stad waar de gebouwen wenteltrappen hebben overdekt met wenteltrapschelpen, waar ze uit de kunst verrekijkers en violen bouwen, waar een vreemdeling, als hij niet kan kiezen tussen twee vrouwen altijd een derde tegenkomt, waar de hanengevechten altijd uitlopen op bloederige vechtpartijen tussen de wedders. Aan al deze dingen dacht hij als hij naar de stad verlangde. Isidora is dus de stad van zijn dromen: met één verschil. In de stad van zijn dromen was hij een jonge man; in Isidora komt hij op hoge leeftijd. Op het plein is het muurtje waar de ouden kijken naar de jeugd die voorbij komt; hij zit naast hen in de rij. De verlangens zijn al herinneringen.

Uit: De Onzichtbare Steden – Italo Calvino, Bert Bakker Amsterdam, 1982, vertaling Henny Vlot

Alle stad hetzelfde? Bas Princen laat couleur locale zien

bas-princen-cairo-5

Is er een grote stad op ons aardbolletje denkbaar zonder grote gele M? Waar Coca Cola of Lidl ons niet even aan thuis doen denken? Globalisering heeft wereldwijd tot veel herkenbaars geleid. Er zijn zelfs boze stemmen die beweren dat we wel heel erg op elkaar zijn gaan lijken en dat dat zeker geldt voor de stad. Komen we de flat niet overal tegen? Zijn de voorsteden niet overal slaperig en het toevluchtsoord voor de kantoorslaaf, die op elke willekeurige plek gekleed gaat in het driedelig grijs?

De Nederlandse architect en fotograaf Bas Princen (1975) gaat met dit soort ideeën in zijn hoofd op pad en laat zich verrassen. Zo was hij in het Midden Oosten en bezocht steden als Dubai, Aman en Caïro. En wat blijkt? Kijkt u zelf maar.

bas-princen-cairo-6bas-princen-cairo-3bas-princen-cairo-1