W.F. Hermans over de moord op zijn zus

Het was de ochtend na de avond waarop de capitulatie plaatsvond. Ik hoorde een vreemd geluid in huis. Ik werd wakker en merkte toen op dat mijn ouders, die allebei hele droge mensen waren, liepen te snikken. Een verschrikkelijke sensatie voor mij, ik had nog nooit zoiets meegemaakt. Mijn zuster was die vorige avond gevonden met die neef die eerst nog geprobeerd had naar IJmuiden met z’n gezin te ontkomen en dat was niet gelukt… Mijn neef heeft mijn zusje die avond in de auto opgehaald om zogenaamd een beetje met zijn vrouw te praten. Toen zijn ze later door die surveillancewagen gevonden, dood in die auto.

Wat voor man was die neef?

Een vreemde, wilde man (dat m’n zusje met hem een verhouding gehad bleek te hebben, kwam dan ook voor mij als een complete verrassing). Die neef heb ik beschreven in Ik heb altijd gelijk (de politieman). ’t Soort vlotte, enigszins corpulente man, je kent dat type wel: geintjes en zo, altijd grapjes, moppen over vrouwen. Leek een beetje op Mussolini, haha. Helemaal niet ’t soort man van wie ik zou denken dat-ie dol op mijn zuster zou worden…

Die neef was toen 40 of zo en wij 18 en 20. We kenden hem al van ons tweede jaar, hij was ons vertrouwd… Het was ook een ontnuchtering voor mij: dat mijn zusje, de brave Hendrik van de familie, met zulke feiten voor den dag kwam… Ik kon met die neef ook geweldig opschieten. Hij kon aardig scharrelen en zo, hè, hij praatte ook altijd luchthartig over allerhande dingen. Hij maakte een enorme indruk op mij.

Nu ben ik niet meer jaloers op dat soort mensen, ik háát dat soort mensen, ik haat waar ze voor staan, dat zijn nou typisch de mensen die hun omgeving met kletspraat zoet houden. Die mensen zijn gevaarlijk voor mij. In wezen ben ik een verlegen en naïef mens, ik kom makkelijk onder de invloed van dat soort mensen. Ze vormen een bedreiging voor mij. Ik ben argeloos. Iedereen wi macht. De mensen die over vrijheid praten, die denken dat de slavenmeester de macht heeft, maar de slaaf heeft ook macht. En zo is de bedrieger niet alleen machtig, maar de bedrogene ook.

Uit: De Interviewer – Ischa Meijer, Prometheus Amsterdam, 1999.

hermans, zuiderluchtbron foto: zuiderlucht.eu

W.F. Hermans (1921-1995, Amsterdam)

Advertenties

Stephen Gill regelt paal en fototoestel, de rest doet de vogel

stephen gill, paaltje 2stephen gill, paaltje 4stephen gill, paaltje 6De Britse fotograaf Stephen Gill (1971, Bristol VK) werkte in het altijd drukke Londen en verhuisde een aantal jaren geleden naar de rust van het Zweedse platteland. Daar ontdekte hij een gebied waar veel vogels neerstreken. Als altijd geboeid door de natuur, ontwikkelde hij een plan. Bij een boerderij stond een paal waarop met enige regelmaat vogels gingen zitten, uitrusten of de omgeving in zich opnamen. Als hij die vogels kon fotograferen! Daarvoor bedacht hij een installatie, die vanzelf foto’s maakte als een vogel (of een ander dier) in beeld kwam.

Na 4 jaar leverde dat een verrassend fotoboek op. Met kleuren en zwart-wit foto’s van vogels. In alle soorten en maten, in allerlei posities, zich wel of niet bewust van de camera. “Eigenlijk maakten de vogels zelf de foto’s. Ik schiep alleen de omgeving waarin de foto’s geboren konden worden”, zegt de Engelse fotograaf er zelf over.

stephen gill, paaltje 1stephen gill, paaltje 3stephen gill, paaltje 5

Erik Madigan-Heck fotografeert mode met een dromerige twist

erik-madigan-heck-8erik-madigan-heck-6erik-madigan-heck-4erik-madigan-heck-2

Bij de Amerikaanse (mode) fotograaf Erik Madigan Heck (1983, USA) draait het in zijn mode-foto’s om kleuren en patronen. Madigan-Heck is jong, ambitieus, veelbelovend en beweegt zich gemakkelijk in de huidige art-scene. In zijn relatief korte loopbaan ontwikkelde hij een persoonlijke en unieke kijk op mode: minimalistisch en puur.

Heck’s fotografie zoekt nieuwe wegen, nieuwe grenzen, die verder gaan dan de traditionele mode-fotografie. Zijn foto’s worden geconstrueerd. Zijn voorzien van flitsende kleuren en doen de lijnen tussen kleren en achtergrondpatronen vervagen. Het is mode-fotografie met een dromerige twist, die soms surrealistisch aandoet.

erik-madigan-heck-1erik-madigan-heck-3erik-madigan-heck-5erik-madigan-heck-7

De fotografie van Tina Barney: ‘iedere familie doet dezelfde dingen’

tina barney-1tina barney-3tina barney-5

Tina Barney (1945, USA) is fotografe en leerde zelf de kneepjes van het vak. Ze komt uit de welgestelde familie van de Lehman Brothers. Ze werd bekend door haar omvangrijke kleurige portretten waarop familie, vrienden en bekenden te zien zijn. In hun eigen hum en doende met wat mensen zoal doen in hun huiselijke omgeving.

Dat is wat Barney ook beweert te bereiken met haar fotografie: ‘Ik ben geiïïnteresseerd in de herhaling van gewoontes, rituelen en tradities. Mijn idee is dat het niet uitmaakt waar families vandaan komen, ze houden zich altijd bezig met dezelfde dingen’.

Haar foto’s doen denken aan de schilderijen die in vroegere eeuwen gemaakt werden van welgestelde personen en families. Het zijn een soort tableaus die het goede leven tonen en de rijken en welgestelden laten zien in hun door luxe omgeven habitat.

tina barney-2tina barney-4tina barney-6

Dawoud Bey kijkt onder het oppervlak van de gewone zwarte Amerikaan

Dawoud Bey (1953, USA) is een Amerikaans fotograaf en onderwijzer, bekend vanwege zijn portretten van jongeren en marginale inwoners van de VS. Die portretten toont hij meestal op grote schaal in musea en andere tentoonstellingsruimten. Momenteel is hij docent aan het Columbia College in Chicago. 

In The New York Times van december 2018 besteedt de krant uitgebreid aandacht aan het werk van Bey. Aanleiding is een fotoboek getiteld Seeing Deeply, waarin een overzicht geboden wordt van 40 jaar fotografie van de New Yorker. In het interview met Bey brengt de fotograaf onder woorden wat hij met zijn foto’s wilde bewerkstelligen.

Dawoud Bey 2Dawoud Bey 4Dawoud Bey 6

“I make the work that I do in order to visualize the things that are important to me, and to make them matter to someone else, whether that is the black subject, young people, history, the ways in which black physical and social space is being reshaped in places like Harlem, or how to bring African-American history  into the contemporary moment and conversation,” Mr. Bey said.

“I do that in a way that is mindful of the history that I am operating inside of and in a way that resonates with the person standing in front of my work or looking at it on the printed page. If I can make someone stop and alter their thinking or knowledge through my work, then I believe the work is doing what I hope it will.”

Dawoud Bey 1Dawoud Bey 3Dawoud Bey 5