Hans van der Meer fotografeerde het voetbalveld zoals de amateur dat herkent

Hans-van-der-Meer-voetbalveld 1Hans-van-der-Meer-voetbalveld 5Het voetbalveld is geen onbekend terrein. Er zijn heel wat mensen die gevoetbald hebben, nog voetballen of die kinderen hebben die voetballen. Bekend is: niet al te veel publiek langs de lijn; de invloed van weer en wind; de omgeving waarin het veld zich bevindt en niemand die de balt ophaalt als ie ver over de buitenlijn belandt.

Al die aspecten vindt je terug in het prachtige fotoboek Hollandse velden van fotograaf Hans van der Meer (1955, Leimuiden), dat in 2004 verscheen. Ik kwam de foto’s weer eens tegen in het boek The Low Countries 20. Een feest der herkenning met veel gevoel voor mens en landschap vastgelegd. De teksten in het boek werden geschreven door Jan Mulder. Dat moet voor hem een plezierige uitdaging zijn geweest.

Hans-van-der-Meer-voetbalveld 2Hans-van-der-Meer-voetbalveld 4Hans-van-der-Meer-voetbalveld 6

Hans Warren’s Aubade met lijsters als voorbeeld van klankgebruik

Er zijn drie types van klankgebruik in poëzie: klanknabootsing; betekenisloze klankwoorden en klankexpressiviteit.

Een voorbeeld van evenwicht tussen klanknabootsing en betekenisvolle tekst:

Aubade met lijsters

De rijm stijgt dampend uit de weiden / tot sluiers om de zon / die tussen de lentetwijgen / een japanse allure krijgt.

pirix pirix tjuwie tjuwie tjijuwuwu / tlie tluu tlie tiriktiping tjulilililili

Melkauto’s in de verte / de postbode nadert / litu tjoeoek tjoek tjoeoek / de postbode loopt voorbij / tèk tok tèk tek trrk trrr tr rr

titiwu pikwie? pikwie?

Uit: Verzamelde gedichten 1941-1981, Bert Bakker Amsterdam, 1981

warren, hanswarren.nlbron foto: hanswarren.nl

Hans Warren (1921-2001, Borssele)

De klank is in dit gedicht geïntegreerd in het ochtendlijke sfeerbeeld en ontleent aan het contrast tussen lijsters en postbode, dat los van de klanknabootsing, wordt opgeroepen, zijn expressieve waarde.

bron: De dichter is een koe – Hugo Brems, Arbeiderspers Amsterdam, 1991

Evgenia Arbugaeva fotografeerde een Russische weerman

Evgenia Arbugaeva, weerman 1Evgenia Arbugaeva, weerman 3De lange arctische nachten kunnen lang en donker zijn. Zo donker dat je er je verstand kunt verliezen. Vooral als je alleen bent, zoals Slava Korotki. Slava woont, werkt en leeft in Khodovarikha, in het noorden van Rusland.

Hij bemant een weerstation. Zijn dagen zijn vredig, behalve als het weer losbarst en dan is het verschrikkelijk eenzaam. Slava werd twee weken gefotografeerd door Evgenia Arbugaeva, die zelf oprgoeide in dit deel van Rusland. Ze wilde graag het leven van Slava documenteren. Zijn werk en het leven in deze arctische buitenpost, op een uur vliegen (met een helicopter) naar de dichtsbijzijnde stad.

Dat leven is vredig, simpel en romantisch. En dat op een plek waar geen ander mens voorhanden is. Slava dealt met zichzelf en de natuur.

Meer: Evgenia Arbugaeva

Evgenia Arbugaeva, weerman 6Evgenia Arbugaeva, weerman 2

Yusuke Kubota fotografeert ‘Tokyo in blue’

Yusuke Kubota, tokyo 1Yusuke Kubota, tokyo 3Yusuke Kubota, tokyo 5Yusuke Kubota, woont in Tokyo, Japan, fotografeert, retoucheert en ontdekt zijn stad. Hij schenkt veel aandacht aan het ontdekken van de fraaie kanten van zijn stad (vooral bij avond en nacht). Dat leidt tot foto’s die laten zien dat een stad niet alleen maar dreigend en druk is, maar ook schoonheid in zich heeft. Die schoonheid danken we aan het oog van meester Kubota zelf. In deze serie leggen we de nadruk op de kleur blauw.Yusuke Kubota, tokyo 2Yusuke Kubota, tokyo 4Yusuke Kubota, tokyo 6

Lakin Ogunbanwo visualiseert hedendaags Afrika

lakin-ogunbanwo_2lakin-ogunbanwo_4lakin-ogunbanwo_6

Lakin Ogunbanwo (1987, Lagos, Nigeria) is een fotograaf met een internationale reputatie. Zijn mode-foto’s zijn in vooraanstaande bladen te vinden. De Nigeriaanse fotograaf pendelt tussen mode en eigen werk zonder duidelijke scheiding. Zijn werk is kleurrijk, creatief en verwijst vaak naar westerse kunst. Zijn mode-fotografie laat de vele stijlen zien die in Nigeria (en de rest van Afrika) het straatbeeld bevolken.

Ogunbanwo visualiseert het hedendaagse Afrika, dat eerder als land dan als continent gevoeld wordt. Zijn modellen zijn nauwelijks te herkennen, zodat niet het onderscheidende van belang is maar datgene wat hen bindt. Schoonheid en waardering voor de kleurrijke samenleving gebruikt de Nigeriaan om te tonen hoe het beschaafde Afrika er tegenwoordig uitziet.

lakin-ogunbanwo_1lakin-ogunbanwo_3lakin-ogunbanwo_5

Uwe Ommer fotografeerde 1000 families

uwe ommer families 2uwe ommer families 4uwe ommer families 6

De Duitse fotograaf Uwe Ommer (1943, Bergisch Gladbach, Dld) nam vier jaar de tijd om de wereld rond te reizen met een basis fotografie-uitrusting. Wat het meest opviel bij het eindresultaat: de talloze combinatiemogelijkheden die de basis-uitrusting bood.

Ommer trok de wereld rond om mensen te ontmoeten in hun familieverband. Die ontmoetingen mondden altijd uit in een portret van de bezochte familie. Op het moment dat we van eeuw wisselde (2000) besloot Ommer het resultaat in een fotoboek te publiceren. Daaruit een selectie. En verder:

“Look at these faces, and you will rediscover a grandmother, a friend, or an uncle in people you imagine a thousand leagues from you. You’ll see how close we all are – alike and yet so different. This experience will teach us to look at other people through different eyes, and not get stuck on the accessory that stops us seeing by making things far too simple. Look at all these details which create a diversity other than that of prejudices and barriers.”

uwe ommer families 1uwe ommer families 3uwe ommer families 5

W.F. Hermans over de moord op zijn zus

Het was de ochtend na de avond waarop de capitulatie plaatsvond. Ik hoorde een vreemd geluid in huis. Ik werd wakker en merkte toen op dat mijn ouders, die allebei hele droge mensen waren, liepen te snikken. Een verschrikkelijke sensatie voor mij, ik had nog nooit zoiets meegemaakt. Mijn zuster was die vorige avond gevonden met die neef die eerst nog geprobeerd had naar IJmuiden met z’n gezin te ontkomen en dat was niet gelukt… Mijn neef heeft mijn zusje die avond in de auto opgehaald om zogenaamd een beetje met zijn vrouw te praten. Toen zijn ze later door die surveillancewagen gevonden, dood in die auto.

Wat voor man was die neef?

Een vreemde, wilde man (dat m’n zusje met hem een verhouding gehad bleek te hebben, kwam dan ook voor mij als een complete verrassing). Die neef heb ik beschreven in Ik heb altijd gelijk (de politieman). ’t Soort vlotte, enigszins corpulente man, je kent dat type wel: geintjes en zo, altijd grapjes, moppen over vrouwen. Leek een beetje op Mussolini, haha. Helemaal niet ’t soort man van wie ik zou denken dat-ie dol op mijn zuster zou worden…

Die neef was toen 40 of zo en wij 18 en 20. We kenden hem al van ons tweede jaar, hij was ons vertrouwd… Het was ook een ontnuchtering voor mij: dat mijn zusje, de brave Hendrik van de familie, met zulke feiten voor den dag kwam… Ik kon met die neef ook geweldig opschieten. Hij kon aardig scharrelen en zo, hè, hij praatte ook altijd luchthartig over allerhande dingen. Hij maakte een enorme indruk op mij.

Nu ben ik niet meer jaloers op dat soort mensen, ik háát dat soort mensen, ik haat waar ze voor staan, dat zijn nou typisch de mensen die hun omgeving met kletspraat zoet houden. Die mensen zijn gevaarlijk voor mij. In wezen ben ik een verlegen en naïef mens, ik kom makkelijk onder de invloed van dat soort mensen. Ze vormen een bedreiging voor mij. Ik ben argeloos. Iedereen wi macht. De mensen die over vrijheid praten, die denken dat de slavenmeester de macht heeft, maar de slaaf heeft ook macht. En zo is de bedrieger niet alleen machtig, maar de bedrogene ook.

Uit: De Interviewer – Ischa Meijer, Prometheus Amsterdam, 1999.

hermans, zuiderluchtbron foto: zuiderlucht.eu

W.F. Hermans (1921-1995, Amsterdam)