Marchand & Meffre fotograferen filmpaleizen van weleer

marchand &meffre; bioscoop2marchand &meffre; bioscoop4marchand &meffre; bioscoop6marchand &meffre; bioscoop8

Typisch 20-ste eeuws verschijnsel? De enorme filmpaleizen die in de USA uit de grond werden gestampt om een nieuw verschijnsel ruimte te geven: de film. Ze boden onderdak aan filmliefhebbers en kijkers. In den beginne werd er zelfs (live)muziek gemaakt.  Het Franse fotografenduo Yves Marchand en Romain Meffre was nieuwsgierig naar de teloorgang van de vooroorlogse filmtheaters. Marchand en Meffre hadden al een naam als het gaat om het precies vastleggen van architecturale teloorgang. Eerder al maakten ze series over verwaarloosde binnenplaatsen in Boedapest en de industriële ruïnes van Detroit.

Het Franse duo gebruikt voor de foto’s grootbeeldcamera‘s. Dat maakt duidelijke en precieze beelden mogelijk. De vooroorlogse bioscoop heeft in veel gevallen, zo zien we, een andere functie gekregen. In andere gevallen helemaal geen functie meer. Dat vergankelijkheid ook schoonheid in zich bergt, lieten de Fransen al eerder zien. Met deze nieuwe serie Movie Theaters zien we hoe eens majestieuze en magnifieke architectuur snel vergaat en tot een verleden gaat behoren. Een jong verleden, zelfs.

marchand &meffre; bioscoopmarchand &meffre; bioscoop3marchand &meffre; bioscoop5marchand &meffre; bioscoop7

Samuel Zeller fotografeert het botanische leven achter glas

monet; plantenschilderij

De plantenschilderijen van Monet

karl_blossfeldt; plantenfoto

De systematische plantenfotografie van Karl Blossfeldt

Bij toeval ontstond het fotograferen van planten achter glas. Samuel Zeller (1990, Geneve, Zwit) was werkzaam als designer en blies stoom af in een botanische tuin. Slechte dagen op het werk kregen een keerzijde in die tuin. Zeller kreeg belangstelling voor de planten en vond er rust. Hij begon er te fotograferen en vond uit dat planten achter glas sterke aantrekkingskracht hadden. Het project Botanical ontstond. Dat kreeg internationale aandacht, en belangstelling uit de fotografie- en kunsthoek. Uiteindelijk resulterend in een fotoboek.

Samuel_Zeller; plantenfoto2Samuel_Zeller; plantenfoto4Samuel_Zeller; plantenfoto6

De botanische fotografie van Samuel Zeller

Zeller’s foto’s herinneren aan de Impressionistische schilderijen van onder andere Monet, maar ook aan de foto’s die Karl Blossfeldt maakte en die vooral bedoeld waren om de gemaakte beelden te categoriserenen en te systematiseren. Poëtisch en schilderachtig doen de foto’s aan die Zeller maakte in kassen in heel Europa. De foto’s tonen natuur die beschut groeit zonder hinder van de elementen. Subtiele verwijzingen naar hoe het leven verder gaat in zijn eigen tempo, langzaam maar zeker, in een snel veranderende wereld.

“Het kostte me 26 jaar om te begrijpen hoe fragiel leven kan zijn en hoe belangrijk het is kalmer aan te doen en te koesteren waarvan we houden,’ zegt Zeller er zelf over. ‘Ik denk dat alle goede dingen tijd nodig hebben om te groeien.’

bron: plainmagazine.com

Samuel_Zeller; plantenfotoSamuel_Zeller; plantenfoto3Samuel_Zeller; plantenfoto5

Camp in de filmhistorie: 4 voorbeelden

Films die zo overdonderend zijn in hun visuele aanpak; decors, aankleding en stylistische overdrijvingen dat er geen ruimte meer is voor een fatsoenlijk verhaal, laat staan voor een plot. Ik heb het over vier voorbeelden van wat we ‘camp’ zijn gaan noemen. ‘Camp is het onttronen van het serieuze. Camp vereist een nieuwe houding tegenover het serieuze’, aldus Susan Sontag, publiciste en essayiste, die zich vaak uitliet over de betekenis van audiovisuele middelen als film en fotografie. Camp is een stijlvorm die soms voorbeelden voortbrengt die wat langer blijven hangen, juist vanwege die visuele weelde. Camp bestaat al wat langer in de filmindustrie. Soms bedoeld, vaker onbedoeld. Meestal is de maker serieus bezig geweest met het scheppen van een film die indruk moest gaan maken. In sommige gevallen lukte dat en werden de films klassiekers.

De voorbeelden:

A Midsummer Night’s Dream (Max Reinhardt and William Dieterle, 1935)

The Tales of Hoffmann (Michael Powell and Emeric Pressburger, 1951)

Modesty Blaise (Joseph Losey, 1966)

Bram Stoker’s Dracula (Francis Ford Coppola, 1992)

De geschilderde vrouw die leest, gevaarlijk?

In mijn universum combineer ik naar ganze harte. Ideaal is als onderwerpen samenvallen. Dat maakt de wereld heel en zinnig. Ik kwam een aardig boekje tegen. Titel: Vrouwen die lezen zijn gevaarlijk. Het gaat over lezende vrouwen in schilderkunst en fotografie. De inleiding kwam uit de pen van Kristien Hemmerechts.

valadon; naakte vrouwVrouwelijk naakt, 1922; Suzanne Valadon (1867 – 1938, Bessines sur Gartempe, Fr)

Over de vrouw die leest, weten we één ding met zekerheid: ze is niet waar ze is; ze is tegelijkertijd aanwezig en afwezig, ze is ‘hier’ en ze is ‘elders’. En als zodanig is ze de perfecte illustratie van de platonische gedachte: de mens is lichaam én geest. Het boek is het zwaard dat klieft. De schilder staat voor een lastig dilemma: schildert hij lichaam of schildert hij geest?

(..)

En om het allemaal nog ingewikkelder te maken: ook vrouwen schilderen blote lezende vrouwen. Suzanne Valadon (1867-1938) heeft dat bijvoorbeeld gedaan. Misschien dacht ze: laat ik iets schilderen wat mannen graag zien. Of misschien keek ze zelf graag naar een naakte vrouw. Misschien vond ook zij dat vrouwen geschikter zijn dan mannen om naar te kijken. Of misschien wilde ze een naakte vrouw schilderen zoals zij ze zag. Is het naakt van Valadon anders dan het naakt van Albert Marquet of Théodore Roussel? Het is in ieder geval voluptueuzer en trotser. Het is naakt dat ongegeneerd van eigen naaktheid geniet. Valadon schildert niet alleen een lichaam. Ze schildert een lichaam én ze schildert genot. De vrouw is bron van genot voor de voyeur die haar bespiedt en ze is bron van genot voor zichzelf. Ze vindt het heerlijk om even zonder kleren op de rand van haar bed een boekje te lezen. Wie haar ziet, mag mee genieten. Ze zit met haar rug naar de deur. Komt er straks een man of niet? Is hij net vertrokken? Heeft ze de nacht met een minnaar doorgebracht? Of met een klant? Misschien wil Valadon dat wij ons die vraag stellen, maar de vrouw zal het worst wezen. Zij is.

(..)

Dit is de essentie van het lezen: je omgeving vergeten, de blik van de ander vergeten en ook je lichaam vergeten.

(..)

Wat je haar ook te lezen geeft, het hek is van de dam. Je zegt haar impliciet: er is niet alleen hier, maar er is ook elders. Er is niet alleen deze plek, maar er zijn er nog vele anderen. (..) Er is meer dan wat je met je ogen ziet. Je kunt ook kijken met het oog van je verbeelding. Met je geest. Met je hart. Met je intuïtie. Je kunt kijken met de woorden van het boek.

uit: Vrouwen die lezen zijn gevaarlijk – Stefan Bollmann, University Press Amsterdam, 2015; inleiding Kristien Hemmerechts

Suzanne Valadon; blogspot.combron beeld Suzanne Valadon in haar atelier: blogspot.com

Ans Westra legt het leven van Nieuw Zeelanders vast

ans westra; nz2ans westra; nz4ans westra; nz6ans westra; nz8Ans Westra werd geboren in Leiden (1936) en studeerde kunstnijverheid in Rotterdam. In 1954 begon ze met fotografie als hobby, geïnspireerd door de tentoonstelling  The Family of Man van de Amerikaanse fotograaf Eugene Smith. In 1957, ze was toen 21 jaar oud, ging ze naar Nieuw-Zeeland om haar vader op te zoeken, die al was geêmigreerd. Ans begon er als freelance-fotojournalist en veel van haar werk werd gebruikt als lesmateriaal door het ministerie van Onderwijs.

In de beginjaren 60 begon ze het leven van de Maori vast te leggen op beeld. De foto’s werden gebundeld in het boek Maori. Het duurde vijf jaar voordat het boek in 1966 werd gepubliceerd. “Of all the different people who were living in New Zealand, I was most attracted to the Maori because they were the most open and had so much that excited me, inspired me to photograph them. There were also other customs and differences that interested me’, zei ze er zelf over.

Nog altijd documenteert Westra het leven van de Nieuw-Zeelanders. Ze doet dat vanuit Hutt Valley waar ze woont. Haar werk staat in een langdurige traditie van documentaire fotografie. In Nieuw Zeeland begon dat met de gebroeders Burton.

ans westra; nzans westra; nz3ans westra; nz5ans westra; nz7

Yasuhiro Ogawa fotografeert indrukken

Yasuhiro Ogawa; zw-w2Yasuhiro Ogawa; zw-w4Yasuhiro Ogawa; zw-w6Yasuhiro Ogawa; zw-w8

De Japanse fotograaf Yasuhiro Ogawa (1968, Kanagawa) trok 27 jaar lang door Azië en de rest van de wereld. Wat hij onderweg zag en het fotograferen waard vond, legde hij vast. Ogawa studeerde Engelse literatuur in zijn geboortestad, maar fotografie werd zijn levenslot. Zijn grote voorbeeld was Sebastião Salgado. De Japanner was meer dan talentvol want al snel volgden internationale prijzen.

Ogawa fotografeert momenten, emoties, gezichten en dromerige landschappen. Kortom, het zijn vooral indrukken van wat hij ziet, beleeft, meemaakt en die hem bijgebleven zijn. In die zin zijn de zwart-wit foto’s vergelijkbaar met schilderijen. Ogawa is een impressionist met camera. Dat impressionistische schilders belangrijk voor hem zijn, toont ook het feit dat hij 12 plekken bezocht die door schilders als: Monet, Renoir en Van Gogh op doek waren vastgelegd. Hij maakte op deze plekken foto’s en gaf ze daarmee een eigen draai.

Yasuhiro Ogawa; zw-wYasuhiro Ogawa; zw-w3Yasuhiro Ogawa; zw-w5Yasuhiro Ogawa; zw-w7

Rotterdam: stad in beweging, stilgelegd in foto’s

rotterdam, 50-60rotterdam, 50-602rotterdam, 50-604

Fotografen Ed van Wijk, Henk Jonker, Aart Klein en Cas Oorthuys hebben Rotterdam vastgelegd in stilstaande beelden. Een stad in wederopbouw na getroffen te zijn door hevige en heftige gebeurtenissen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Een stad waaruit het hart was weggerukt. Het beeld van Ossip Zadkine drukt dat hartverscheurend uit.

Een stad die zichzelf opnieuw moest uitvinden. Een stad die besefte dat bewegen en beweging daarbij noodzakelijk waren. Een stad waarin de mensen de mouwen opstroopten en aan de slag gingen. Een stad met een haven, een verbinding met de buitenwereld. Een stad aan het water. Water dat alles vloeiend maakt. Water dat stroomt, komt en gaat. Dat alles legde deze vier fotografen vast.

rotterdam, 50-605Stoomsleepboot 'Europa' in de haven van Rotterdam (1954)rotterdam, 50-607rotterdam, 50-608