Elisabeth Zernike: aan een vrouw

Aan een vrouw

Gij, die de boze wereld huivrend ziet, / Den adem voelt uit verre hemelstreken, / Aanvaard den dag met zijn duistre gebreken / En min de mensen om hun eenzaam lied.

Omhels den afgewende in zijn verdriet, / Het kleinst gebaar zal zuiver van u spreken, / En wil de hoop niet van haar stengel breken, / Misgun haar niemand, ook uzelve niet.

Wanneer gij zoekt, vindt ge het simpel woord / Dat alle breuken weer tezamen legt; / Uw strijd moet vóór het donker zijn beslecht, / Dat gij kunt ingaan door de enge poort / En rusten heel den nacht tot in het Licht, / Dat teder is aan uw doorgroefd gezicht.

Elisabeth Zernike, 1891 – 1982

Gerard Knuvelder over Elisabeth Zernike: De schrijfster nadert het leven met schroom en eerbied, met aanzienlijk groter omzichtigheid dan sommige hedendaagse neo-realisten kennen. Het leven voltrekt zich voor haar in stille, maar rijke rijk der ziel. Dit te suggereren is haar doel.

Uit: Nederlandse dichteressen na 1900, Nel Noordzij, Bezige Bij Amsterdam, 1957

elisabeth-zernike

Elisabeth Zernike (1891 – 1982) Nederlandse schrijfster. Elisabeth Zernike was de eerste vrouw in Nederland die werd bekroond met een literaire prijs. In 1921 kreeg ze de Haagsche Postprijs voor haar boek Een vrouw als zij. Ze overleed in Laren en werd begraven in het graf van haar broer Frits op Begraafplaats Zorgvlied in Amsterdam. Haar naam staat niet op de steen.