Aki Kaurismäki samengevat

De Finse filmregisseur Aki Kaurismäki (1957, Fins) maakt films die sterk aan zwarte komedies doen denken. Terugkerende elementen daarin zijn: stijf acteerwerk, live-muziek en de hoofdpersonen zijn vaak arbeiders zoals Karl Marx die voor ogen had. Verder drinken de hoofdpersonen veel koffie en roken sigaretten. De weinige tekst die gesproken wordt, is emotieloos en wordt met een stalen gezicht gedeclameerd.

De films spelen vaak in Helsinki, gaan over het lot van arbeiders die hunkeren naar liefde en begrip. Er is de sleur van alledag en de financiële eindjes worden moeizaam aan elkaar geknoopt. Ondanks somberte alom (nee, zo gezellig is het leven als arbeider niet), gloort er in Kaurismäki’s films altijd een sprankje hoop.

In de video-bijdrage van tv-station Arte (Frans-Duits) een blik op de films van de Finse regisseur. Met terugkerende elementen, acteurs en die typische Kaurismäki-filmstijl die je herkent uit duizenden. Vandaar:

Met Reve op bedevaart

Met Reve op bedevaart

De noordelijke Nederlanden werden protestants, het rooms-katholieke geloof werd aan velerlei restricties onderworpen. Rooms-katholieke Nederlanders kerkten over de grens en vice versa kwamen protestanten de grens over om in Nederland hun geloof te belijden. Vlak over de grens ligt de Duitse bedevaartplaats Kevelaer, die voor Nederlandse katholieken lange tijd een belangrijk toevluchtsoord was. Nadat de schrijver Gerard Reve zich aansloot bij de Moederkerk ging hij hier regelmatig ter bedevaart:

‘O.L. Vrouw ter Nood in Heiloo, die heeft mij uit de drank gehaald, & O.L. Vrouw van Kevelaer uit de melancholie, & O.L. Vrouw van Lourdes heeft mij genezen van mijn angst voor het leven. Ik ben nergens meer bang voor, & dat is ook wat waard.’

Uit: De Grens – Enno de Witt, Atheneum, Polak & Van Gennep Amsterdam, 2013