John Ruskin concludeert over schoonheid…

ruskin 2ruskin 4In zijn fascinatie voor schoonheid en de toe-eigening daarvan, kwam Ruskin tot vijf bepalende conclusies: ten eerste is schoonheid het gevolg van een complex samenspel van factoren die een psychologische en visuele invloed uitoefenen op de geest. Ten tweede hebben mensen de aangeboren neiging op schoonheid  te reageren en naar het bezit ervan te verlangen. Ten derde bestaan er vele banale uitingsvormen van deze bezitsdrift, waaronder het verlangen souvenirs en tapijten te kopen, je naam in zuilen te kerven en foto’s te nemen. Ten vierde is er slechts één manier om je schoonheid werkelijk eigen te maken, en dat is door het wezen ervan te doorgronden, door je bewust te worden van (psychologische en visuele) factoren die ervoor verantwoordelijk zijn. En tot slot kun je, om op doeltreffende wijze tot dit bewuste begrip te komen, nog het best proberen mooie plaatsen door middel van kunst te beschrijven, zonder je erom te bekommeren of je daar wel of geen talent voor hebt.

ruskin 1ruskin 3

Uit: De kunst van het reizen – Alain de Botton, Atlas Amsterdam, 2002; vertaling  Jelle Noorman

Alain de Botton (1969, Brits)

John Ruskin (1819 – 1900, Engels)

Viktor&Rolf 25 jaar rumoer in de haute couture

V&R haute couture

Viktor & Rolf (gestileerd als Viktor&Rolf) is een modehuis onder leiding van het ontwerpersduo Viktor Horsting (Geldrop, 1969) en Rolf Snoeren (Dongen, 1969) met theatrale modeshows en extravagante kledingcollecties.

De ontwerpers ontmoetten elkaar op de kunstacademie in Arnhem, waar de basis voor een lange vriendschap en samenwerking werd gelegd. Na hun afstuderen in 1992 vertrokken zij samen naar Parijs. Zij realiseerden daar hun eerste collectie die gebaseerd was op de frustratie die zij ervoeren als twee beginnende ontwerpers en wonnen hiermee de drie eerste prijzen van de belangrijkste modewedstrijd ter wereld: de Salon Européen des Jeunes Stylistes in Hyères in Frankrijk.

Het merk staat voor een mix van kunst en mode, klassiek en avant-gardistisch.

Venetië en de moderne kunst: ziek van weerzin

Venetie, explorista

Drukte in Venetië. bron foto: explorista.nl

Venetië is de stad van de oude en de nieuwe kunst, zeg maar de moderne. Voor beiden bestaat veel belangstelling. De oude kunst wordt inmiddels onder de voet gelopen door miljoenen toeristen jaarlijks. Voor de moderne kunst is er elke twee jaar de Biënnale.

Schrijver Dirk van Weelden (1957) situeert zijn korte verhaal De schatbewaarder in dat Italiaanse (cultuur)toeristenparadijs. Twee vrienden van vroeger ontmoetten elkaar in deze hotspot. De vriend is succesvol in de kunsten. Reden om er eens lustig op los te filosoferen.

‘Het lot van Venetië is dat van de moderne kunst. Zo zie ik het. Venetië wordt onzichtbaar door haar bewonderaars, de stad bezwijkt onder haar eigen aantrekkelijkheid. De moderne kunst wordt ook steeds meer een toeristische attractie, en veel hedendaagse kunst speelt daarop in, en lijkt nog het meest op een tourist trap. Veel kunst heeft tegenwoordig haar eigen arrogante hoerigheid tot onderwerp en haar voornaamste werkmodel is dat van de societyroddel. Het gaat niet om het geld, begrijp me goed, het gaat erom dat de meeste kunst er niet tegen bestand is om een massamedium te zijn. En ik verzet me ertegen dat dat steeds meer een norm wordt.’

‘Maar ik begrijp niet dat je je dan zo verlustigt aan de hoerigheid, het valse, en het destructieve, of kick je alleen op je eigen weerzin ertegen!’

‘Hee, kom op, Gregg, dat begrijp je best. Waarom kwamen onze oude kameraden Shelley en Byron hier, of moet ik zeggen Julian en Maddolo? Venetië is toch van oudsher de stad van de melancholie. Melancholie is niet zomaar een zoet weemoedig sausje over je hersenpan, het is een stemming die van je ziel een filosofische machine maakt. ‘Sein eignen Kummer lieben’ heette dat vroeger, en dat is een ziekte, maar ook een wapen. Er is geen betere plek op aarde om dat wapen te slijpen en te leren beheersen dan Venetië. Er is niets waar ik zo hartstochtelijk van houd als kunst en daarom ook niets wat me zo kotsziek van weerzin kan maken.’

van weelden, bladkrant

bron foto: bladkant.nl

Dirk van Weelden (1957)

Uit: De schatbewaarder; uit: Bij-lezen, Bezige Bij Amsterdam, 1991

Chen Man beweegt zich tussen kunst- en mode-fotografie

chen man 1

chen man 3

chen man 5

Chen Man is Chinees en fotografeert. Geboren en getogen in hoofdstad Beijing studeerde ze in 2005 af aan de Akademie voor fijne kunsten. Voor het afstuderen werkte ze mee aan het mode-blad Vision, dat in Shanghai gevestigd is en als progressief bekend stond.

Via dit blad en haar contacten in de mode-wereld kwam ze onder de aandacht van bladen als: Harper’s Baazar, Elle en Esquire.

In het begin van haar loopbaan vond men het lastig haar te labellen: Mode? Kunst? Dat had vooral te maken met het feit dat ze haar beelden nogal flink digitaal manipuleerde. Daar kreeg ze zelf last van. Vandaar de terugkeer naar fotograferen met natuurlijk licht en minder retoucheren. Gebleven is haar voorkeur voor schoonheid en glamour. En haar voorkeur en voorliefde voor het fotograferen van Aziatische modellen. Inmiddels is Chen Man één van China’s meest bekende en meest belangrijke mode-fotografen.

chen man 2

chen man 4

chen man 6

Wordsworth: sonnet op het sonnet

Sonnet op het sonnet

Smaal niet, al voorhoofd fronsend, op het klinkdicht, uit / miskenning van zijn roem: Shakespeare ontsloot zijn hart / met zulk een sleutel, en Petrarca’s liefdesmart / werd, als door luitmuziek, verzoet door dat geluid; / en Tasso, duizendmaal bespeelde hij die fluit; / Camoëns ballingsleed werd dáárdoor minder hard; / ’t blinkt hel – een mirteblad – te midden van het zwart / cipresseloof waarmee de grote Dante omsluit / zijn zienersvoorhoofd; het verlichtte – een glimwormlicht – / de zachte Spencer toen, ver van zijn feeënland, / hij tobde op donkre wegen; toen een nevel dicht / rondom op Miltons paden viel, werd in zijn hand / een schel klaroenend instrument uit het sonnet; / zieldrift – te zelden, ach! – blies hij in die trompet.

(c) The Wordsworth Trust; Supplied by The Public Catalogue Foundation

William Wordsworth (1770 – 1850), Brits

vertaling J. Decroos

Uit: Aan een droom vol weelde ontstegen – Gerrit Komrij, Meulenhoff Amsterdam, 1982

Friedrich Rückert: afscheid

friedrich rückert

Afscheid

Ik ben voor deze wereld wel verloren, / waarmee ik zoveel tijd reeds heb verdaan. / Ik heb zo lang niets van mij laten horen, / zij zal wel denken, ik ben heengegaan.

Er is mij ook niet veel meer aan gelegen / of zij mij werkelijk voor gestorven houdt. / Ik kan ook weinig inbrengen ertegen, / sinds ik mijn eigen wereld heb gebouwd.

Ik ben gestorven voor het aards gewemel / en rust in een onaangerand gebied. / Ik leef verloren in een verre hemel, / alleen in mijne liefde, in mijn lied.

Friedrich Rückert (1788 – 1866)

vertaling: Jan Vermeulen

Uit: Aan een droom vol weelde ontstegen – Gerrit Komrij, Meulenhoff Amsterdam, 1982

Baudelaire: de albatros

albatros, zwevend

De albatros

Wel vaak, voor hun plezier, vangen de schepelingen / zo’n grote vogel van de zuidelijke oceaan, / een albatros, die ’t schip als trage volgelingen / geleiden waar het glijdt over zijn zilte baan.

Als zij ternauwernood geplaatst zijn op de planken, / hoe droevig laat zo’n vorst uit het azuur domein, / onhandig en beschaamd, zijn beide grote blanke / vlerken dan slepen langs zijn lijf of ’t riemen zijn.

Wat is hij lomp en log, die vleugelend kon stijgen, / wat lelijk en komiek, die eerst zo schoon bewoog. / Eén durft zijn snavel met een pijp tabak te dreigen, / een ander, hinkend, bootst de sterke na, die vloog!

De dichter vindt zijn beeld in deze vorst der wolken, / die pijl en boog bespot en standhoudt in d’orkaan. / Verban hem naar de grond tussen ’t gewoel der volken / en ’t reuzenvleugelpaar belet hem om te gaan.

Charles Baudelaire (1821 – 1867)

vertaling: Garmt Stuiveling

Uit: Aan een droom vol weelde ontstegen – Gerrit Komrij, Meulenhoff Amsterdam 1982

Brentano: de dichter

Clemens_Brentano_Christian_Friedrich_Tieck_1803

Buste van Brentano gemaakt door Christian Friedrich Tieck (1803)

De dichter

Zalig, wie zonder zinnen / zweeft, als een geest op het water, / niet als een schip – de vlaggen / wisselend der tijden, en zeilen / bollend, naar heden de wind waait. / Neen, zonder zinnen, als God zijnd: / zelf zich maar wetend en dichtend / schept hij ’t heelal, dat hij zelf is, / zonde bedrijft er de mens dan, / en dat was naar zijn wil niet! /  Doch in delen is alles. / Geen verkreeg alles, een heer heeft / alles wat is, slechts de heer niet, / eenzaam is deze en dient niet, / zo ook de Dichter.

Clemens Brentano (1778 – 1842)

vertaling: Albert Verwey

Uit: Aan een droom vol weelde onstegen – Gerrit Komrij, Meulenhoff Amsterdam, 1982

Go-Betweens: Won Seoung Won

Er zijn fotografen die aan de werkelijkheid genoeg hebben. Die laten zien wat er in de wereld gebeurt en waarom dat voor ons kijker van belang is. Er zijn fotografen die niet genoeg hebben aan de zichtbare werkelijkheid. Die voegen er graag iets aan toe. In die laatste categorie valt de (zuid)Koreaan Won Seoung Won (1972). Won Seoung voegt voortdurend iets toe aan de gefotografeerde werkelijkheid. Een besneeuwd landschap met kassen, bruggen en een beer. Maar dan zien we ineens bloeiende bloemen en een stukje ontdooid landschap. In de winter?

Maar ook een kind in iets dat op een kamer lijkt. Weer zet Won Seoung ons op het verkeerde been. De natuur sluipt de kamer in. Een droom? Verzonnen werkelijkheid? Fantasie? Landschappen, huizen, kamers, meubelen en de mens; in steeds wisselende samenstellingen maar altijd vanuit de fantasie van de maker. Dat is de essentie van kunst ook een beetje: bevalt de werkelijkheid niet? Schep dan je eigen werkelijkheid.. met kunst!

gobetweens, won seoung won 6

gobetweens, won seoung won 5gobetweens, won seoung won 4

gobetweens, won seoung won 3go-betweens won seoung won 2go-betweens won seoung won 1