William Degouve de Nuncques schilderde de mysterieuze stilte in het landschap

DeGouve_deNunquesW_1DeGouve_deNunquesW_3

Het oeuvre van William Degouve de Nuncques (1867-1935, Belgisch) is een zeldzame combinatie van impressionisme en  symbolisme. Waar sommige schilderijen impressionistische landschappen zijn met een symbolistische lading door hun statische en tijdloze karakter, zijn andere werken meer sprookjestaferelen met een impressionistische kleurenmengeling.

Afgezien van enkele maanden tekenacademie is Degouve de Nuncques als schilder vrijwel autodidact. In de jaren ’80 woonde hij onder een dak met de belangrijke Nederlandse symbolist Jan Toorop, die hem aanwijzingen gaf. Hij verkeerde in de symbolistisch-literaire kringen van ‘La Jeune Belgique’.

Degouve de Nuncques onderging invloed van Jan Toorop en H. De Groux (symbolistisch) en werd in Parijs aangemoedigd door Puvis de Chavannes en M. Denis. Hij had talrijke vrienden in de symbolistische literaire kringen. Kenmerkend voor zijn schilderijen uit de jaren 1890 is de heldere penseelvoering met impressionistische echo’s die tegelijkertijd symbolistische kunstopvattingen oproept.

Van 1900-1902 verbleef hij op Mallorca waar hij zonovergoten landschappen schilderde. Naast diverse symbolistische werken uitgevoerd in donkere kleuren telt zijn oeuvre ook talrijke landschappen van een meer ongedwongen karakter.

bron: studio2000.nl

DeGouve_deNunquesW_4DeGouve_deNunquesW_6

Advertenties

Ilmari Aalto vond de basis van het schilderen

aalto 2

aalto 4

aalto 6De Finse kunstenaar Ilmari Aalto (1891 – 1934) maakte stillevens, schilderde landschappen en portretten. In eerste instantie deed hij dat als lid van de groep Sallinen, genoemd naar de kunstenaar Tyko Sallinen. Na kennismaking met het werk van Edvard Munch en dat van de groep Der Blaue Reiter, werd zijn werk beïnvloed door stromingen als expressionisme en kubisme.

Werd zijn vroegere werk vooral gekenmerkt door een wat grijzig palet, in zijn latere werk zien we meer kleur, scherpere contouren, niet-gemengde kleuren en een steviger gebruik van de kwast.

Aalto vond zijn inspiratie dicht bij huis. Het landschap van Töölö en Suursaari, de stillevens in zijn atelier en de portretten van vrienden maakten een belangrijk deel van zijn werk uit.

Van Aalto is bekend dat hij vermoedelijk veel van zijn ouder werk vernietigde. De Fin stierf jong (43 jaar).

aalto 1

aalto 5

Oswald Achenbach schilderde het licht en Zuid-Italië

Achenbach-Oswald-2

Achenbach-Oswald-4

Achenbach-Oswald-6

Oswald Achenbach (1827 – 1905, Duits) was landschapsschilder, geboren in Düsseldorf, volgde zijn opleiding aan de kunstacademie en bij zijn broer Andreas, die ook schilderde. Ter verdieping van zijn natuurstudies maakte hij een reis door Tirol en Italië. Oswald werd vooral bekend door zijn bonte genrestukken en zijn Zuid-Italiaanse landschappen met opvallende lichteffecten.

Achenbach-Oswald-1

Achenbach-Oswald-3

Het sprankelende kleurenpalet van Marià Fortuny

fortuny y marsal 1fortuny y marsal 3fortuny y marsal 5Marià Fortuny, eigenlijk Marià Josep Maria Bernat Fortuny i Carbó, ook Marià Josep Maria Bernat Fortuny i Marsal, (1838 – 1874), was een Spaans kunstschilder, graficus en tekenaar.

Fortuny maakte in de stijl van Meissonier een aantal kleine genrestukken. Hij schilderde bij voorkeur werken met een opgewekte inhoud in tegenstelling tot de zwaarmoedige Spaanse traditie. Hij gebruikte een sprankelend kleurenpalet, was technisch virtuoos, schilderde mooie lichteffecten en had een voorliefde voor anekdotische details in zijn werken.

Hij had in de jaren 1870 vooral succes in Frankrijk waar de critici de opkomende impressionisten als navolgers van Fortuny zagen en op basis van hun vrije penseelvoering en heldere lichte kleuren “fortunisten” werden genoemd. Fortuny’s succes viel dus samen met de opkomst van de impressionisten hoewel hijzelf niet bij die stroming kan ingedeeld worden. Hij blijft het academische clair-obscur gebruiken en zijn voorliefde voor zwart, bruin en aardtinten onderscheidt hem duidelijk van de impressionisten. In de periode na zijn huwelijk, schilderde hij vooral taferelen uit Sevilla, Portici en Granada, landschappen, portretten en naakten.

fortuny y marsal 2fortuny y marsal 4fortuny y marsal 6

Middellandse Zee: Siciliaans

landschap-sicilie

bron foto: onsicilycard.com

Siciliaans

Langzame vleugelslag boven / het armoedige landschap

akkers zonder het geringste / teken van leven

tijd is hier vergeten

de versteende afdruk van vroeger / leven in mijn hand / slaat een smalle brug / naar het verleden

het is niet meer / te zien hooguit / een vermoeden

hier is met de zeis / geoogst

Ron Elshout (1956)

Uit: De wervels van je rug, Rotterdamse Kunststichting Rotterdam, 1986

Als je partner niet deugt… (volgens Annie Proulx)

annie proulx,

E. Annie Proulx, bron foto: the Sunday Times

Hoofdpersoon Quoyle verliest zijn vrouw Petal bij een ongeluk. Met de dood van deze meedogenloze veroveraarster begint het verhaal van Scheepsberichten. Proulx‘ roman beschrijft de verhuizing van de gedesillusioneerde Quoyle en zijn dochters naar de streek waar hun voorouders vandaan komen. Daar, in een klein vissersdorpje waar de elementen vrij spel hebben, vindt de goeiige Quoyle binnen een jaar wat hem sinds zijn vroege jeugd is onthouden: respect en liefde. Hij wordt hoofdredacteur van de plaatselijke krant waar hij als compilator van de scheepsberichten is begonnen, en krijgt een relatie met de jongbestorven weduwe Wavey die, als een van de eersten in Quoyle’s leven, niet afgeschrikt wordt door zijn ‘onvermogen om er normaal uit te zien’.

Deels uit: nrc.nl/verleid-met-zeehondevinnetaart-het-milde-absurdisme-door Pieter Steinz (1995)

Hij zou het zeggen. ‘Petal ging vreemd. Ze viel op andere mannen’, zei Quoyle. In het midden latend hoezeer ze op andere mannen viel, en op hoeveel andere mannen. Maar Wavey begreep het wel, ze siste. Had ze niet al vermoed dat er een vuiltje aan de lucht was? Zoals Quoyle over zijn liefde praatte, maar nooit over de vrouw? Nu kon ze zelf ook wel een van haar geheime laatjes opentrekken.

‘Weet je’, zei ze. ‘Herold.’ Dacht aan Herold, die, stinkend naar sigaretten, rum en ander vlees, tegen de ochtend aan kwam struikelen en zich naakt tussen de lakens liet glijden, zijn schaamhaar nog plakkerig van zijn drukke nacht. ‘Het is maar kutsap, wijf,’ had hij gezegd, ‘en hou nou je bek.’ Ze ademde diep uit en zei nogmaals: ‘Herold.’

‘Mmm’, zei Quoyle.

‘Herold’, zei Wavey, ‘was een rokkenjager. Hij beschouwde mijn lichaam als een soort trog. Waar hij, na hen, nog eens kwam slurpen en slobberen. Het voelde alsof hij in me braakte, als hij klaarkwam. En dat heb ik nog nooit tegen iemand gezegd, alleen tegen jou.’

Een lange stilte. Quoyle schraapte zijn keel. Kon hij haar aankijken? Bijna.

‘Ik weet nu iets dat ik een jaar geleden nog niet wist’, zei Quoyle. ‘Petal deugde niet. En misschien dat ik daarom van haar hield.’

‘Ja’, zei Wavey, ‘met Herold was het net zo. Net alsof je het gevoel hebt dat dat het enige is wat je verdient. En hoe erger het wordt, hoe meer je ervan overtuigd raakt dat het je verdiende loon is, want anders zou het wel anders zijn. Snap je wat ik bedoel?’

E. Annie Proulx (1935, USA)

Uit: Scheepsberichten, De Geus Breda, 1993; vertaling Regina Willemse

Middellandse Zee: in Italië

Toscane Kust

Toscaanse kust, bron foto: http://www.italianresidence.nl

In Italië

In Italië heb ik je teruggevonden met een cederen gestalte / en met licht sidderend haar / nog door de nacht beschaduwd

In Holland en Frankrijk de zachte / poezesnoeten der vrees / de apen van de angst / de zilveren rails / de opengebroken grond

Rozenhoven vol kinderverlamming / de zeven terechtstellingstuinen / erkers verpleegsters en zwijgend parende beelden / de raderboten der ontzetting / een bijlslag in een rotte tronk hout

Maar zuidelijker

je gestalte smal tussen brandende bergen / en je schouders hoog boven einders van lichtval / en je voeten kleine hoeven langs de kanten der rotsen / en je lichaam een wiel in het water

Hans Andreus (1926 – 1977)

Uit: Italië – Hans Andreus, Stols Den Haag, 1952