Julia Fullerton Batten toont de ‘old fahter’ Theems-verhalen

jfb-old father thames 1jfb-old father thames 3jfb-old father thames 5De rivier de Theems is niet de langste rivier ter wereld, laat staan van het Britse eiland. Maar uiterst Brits en historisch belangrijk. Bijna 450 km lang voert de rivier door Londen naar zee, talloze Britse steden en dorpjes achter zich latend.

Londen is een wereldstad. Zonder de Theems was die stad er niet geweest. De Theems maakte een natuurlijke haven mogelijk en dat sinds de tijd van de Romeinen. De handelsroute naar de rest van de wereld was geboren en communicatie met die rest ook.

Voor fotografe Julia Fullerton Batten (geboren in Duitsland, na scheiding van de ouders verhuisd naar Groot-Brittannië) is de Theems een weergaloze plek die ze steeds weer opzoekt. Op loopafstand van de rivier wonend, geniet ze van de steeds wisselende omstandigheden, de invloed van de seizoenen en de activiteiten langs de rivier.

Haar fascinatie met de Theems heeft Julia in een verhalende vorm gegoten. Haar foto’s kiezen, onderzoeken en tonen de culturele en historische verhalen die de oevers bieden. Zij noemde het project: Old Father Thames.

jfb-old father thames 2jfb-old father thames 4jfb-old father thames 6

Gavarni illustreerde het Parijse leven

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

paul garvani 3

paul garvani 5Paul Gavarni (1804 – 1866, Frans) was tekenaar en graficus en illustreerde vooral het Parijse leven van zijn tijd. Preciezer gezegd hij tekende en graveerde de eigentijdse zeden. Dat deed hij met vaste hand en met een fijn gevoel voor de verbeelding.

Gavarni werkte mee aan verschillende tijdschriften en illustreerde boeken onder andere van Balzac.

paul garvani 6

paul garvani 4

paul garvani 2In de jaren 1847 tot 1851 verbleef de Franse graficus in Londen. Daar raakte hij onder de indruk van het lompenproletariaat. Hij wijdde veel tekeningen aan de uitzichtloosheid van de armen. Na terugkeer uit Londen begon een uiterst productieve tijd. Vele series litho’s en duizenden tekeningen en aquarellen verschenen van zijn hand. Daaruit een keuze.

Jorge Franco legt uit wat voetstappen vertellen over ons leven

Uit: Paradijsvogels

Ik sluit mijn ogen om te luisteren naar het geluid van Reina’s voetstappen, die muziek die we allemaal hebben als we lopen, die uniek en eigen is als een vingerafdruk maar veel meer zegt over ons levensverhaal dan de afdruk van een duim.  Want hij verandert met het verstrijken van het leven, met de komst van de verdoemde jaren en de problemen, het onrecht en het verdriet. Dan klinken de getemperde voetstappen van weleer als klappen tegen een oud stuk leer. Maar zelfs die slepende tred is bij iedereen verschillend, en misschien is bij Reina, net als bij mij, het ritme wel veranderd; we liepen vast niet meer zoals een jaar geleden, niet van ouderdom maar van vermoeidheid. Daarom zullen we elkaar in de ogen moeten kijken om elkaar te herkennen en er niet van uit moeten gaan dat we elkaar zullen horen aankomen. Misschien trilt mijn voet wanneer ik haar zie en moet ze in mijn hand knijpen en zeggen: hou je voet eens stil.

jorge francoJorge Franco (1964), Colombiaans

Uit: Paradijsvogels, Meulenhoff Amsterdam, 2001, vertaling Brigitte Coopmans