Bijna iedere dag muziek: John Coltrane

John Coltrane (1926-1967, Hamlet, USA) is als jazz-artiest met enige regelmaat terug te vinden op lijstjes van pop-liefhebbers. Samen met Miles Davis, met wie Coltrane samen speelde. Dat heeft vooral te maken met de behoefte van beide heren zich voortdurend te vernieuwen, technisch beter te worden en zich her uit te vinden. Vernieuwers die van grote invloed zouden zijn op pop en jazz.

Coltrane vertegenwoordigde de hard-bop in de jazz. Als saxofonist zocht hij naar nieuwe wegen, leunend op zijn techniek, en niet bang om impopulair te worden. Coltrane kende zijn lyrische fase, maar zocht snel naar het experiment. Daarbij gesteund door zijn mede-spelers: pianist McCoy Tyner, drummer Elvin Jones en bassist Jimmy Garrison. Later zou hij met Archie Shepp en Pharoah Sanders nog verder de grenzen van de jazz opzoeken.

Op 40-jarige leeftijd overleed Coltrane aan lever-kanker. Daarmee kwam een einde aan een periode van 20 jaar waarin de sax-speler pionierde in de jazz en de free-jazz handen en voeten gaf.

Bijna iedere dag muziek: Bill Evans

Als het om jazz gaat in combinatie met piano zijn er twee groten wat mij betreft: McCoy Tyner en Bill Evans. En met groot bedoel ik: uniek en invloedrijk. Bill Evans (1929-1980, Plainfield, USA) staat met zijn speelstijl voor een aparte stroming en (leer)school in de jazz: cool. Voor zijn luisteraars is Evans vooral een stemming. Evans zou van invloed zijn op navolgers als: Herbie Hancock, Brad Mehldau, Chick Corea en Keith Jarrett om er maar een paar te noemen. Evans stijl is nogal nadrukkelijk beïnvloed door klassieke componisten als Ravel en Debussy. Zijn stijl is lyrisch, introvert, relaxed, maar vooral nieuw door die Europese klassieke invloeden.

Bill Evans leerde zijn navolgers toch vooral op techniek en harmonie te studeren zodat hun inspiratie tot maximaal resultaat zou leiden. Zelf werkte hij hard aan die speciale Evans-touch, die fijnzinnige, speciale toon, die hij uit zijn piano wilde horen. Evans was een voorstander van de eigen plek die drums en bas moesten hebben in het trio dat hij als basis voor zijn optredens koos.

Moeite had Evans met de veeleisende muziek-industrie, waarmee hij het liefst weinig van doen had. Hij sloot zichzelf buiten en koos voor de drugs als bescherming tegen die boze buitenwereld. Aan de verslaving aan cocaïne overleed hij tenslotte. Na zijn dood bleek dat er een enorm aantal opnames van zijn trio waren. Die zijn tot op de dag van vandaag te horen. Een selectie daaruit volgt hieronder. Omdat er zoveel Evans trio te vinden en te horen is, volgt hier een wijze raad: met mate.