Franco Montana: leven rondom het zwembad

franco fontana, swimmingpool 2franco fontana, swimmingpool 4franco fontana, swimmingpool 6

Bij fotograaf Franco Montana (1933, Modena, Italië) gaat het om kleur, technisch vernuft en compositie. En, zoals het hoort bij fotografie: het juiste moment. De foto’s die hij maakte bij een zwembad zijn kenmerkend. Het gaat om het juiste licht/schaduw, de kleurenpracht en het juiste moment. Dat vereist wachten (geduld) en een feilloos gevoel voor het juiste moment. Dan moet de verdeling over het vlak nog goed zijn. De foto’s zijn verwant aan schilderijen. De kunstenaar bepaalt nadrukkelijk wat hij laat zien. En ook wat hij weglaat. Zoals in deze foto’s de (on)herkenbaarheid van de personen. In deze serie toont Fontana een werkelijkheid die wij als kijker herkennen en een realiteit waarbij we onze gedachten hebben. De foto’s krabben aan ons onderbewuste en daarmee lijken deze foto’s enigszins surrealistisch bedoeld.

franco fontana, swimmingpool 1franco fontana, swimmingpool 3franco fontana, swimmingpool 5

L’atalante: (sur)realistische filmklassieker

L’Atalante werd in 1934 gemaakt door regisseur Jean Vigo. Het is de enige lange speelfilm die Vigo maakte. Enkele weken na de première overleed de Franse filmmaker aan de gevolgen van tbc. Het merendeel van de filmopnamen vond plaats in slechte weersomstandigheden langs de kanalen rond Parijs.

Het verhaal: een jonge binnenschipper, Jean, neemt zijn jonge bruid Juliette mee op zijn boot, die de naam Atalante draagt. De sleur van het alledaagse leven op het schip wordt onderbroken door magische momenten. De film kent sterke personages, zowel hoofd- als bijrollen zijn uitstekend bezet (door bijvoorbeeld Michel Simon).

De setting en de plot zijn realistisch maar de film heeft ook surrealistische trekjes. Er wordt door Vigo verwezen naar het onderbewuste en naar de droomtheorieën van Sigmund Freud. Maar er zijn ook verwijzingen naar de omverwerping van de morele en sociale codes van de burger.

De film werd in eerste instantie slecht ontvangen; aangepast en van een andere titel voorzien. In 1945 werd de film in zijn oorspronkelijke vorm hersteld en sindsdien geldt L’Atalante als een klassieker. Hieronder een droomscene uit de film en een trailer.

Bronnen: Film – Ronald Bergan, Unieboek Houten, 2007; Criterion Collection; BFI