Bijna iedere dag muziek: John Prine

Singer-songwriter John Prine (1949, Nashville, USA). ‘Ik kan een gitaar stemmen en zingen. Als je daar 50 jaar een baan van kunt maken, dan doe je iets speciaals. Mijn gevoel voor humor is mij altijd goed van pas gekomen. Ik wil geen droevige performer zijn, want er is al genoeg verdriet. Ik ben een optimistische pessimist. Ik zie veel slechte dingen, maar probeer daar toch iets positiefs in te ontdekken.’

Prine is een levendige legende in de kringen van de singer-songwriters. Hij komt uit Nashville, zingt tijdloze, verhalende liedjes op basis van folk, country en pop. Was postbode en werd ontdekt door Kris Kristofferson. Hij zingt over eigen ervaringen of over de ervaringen van anderen, zoals de Vietnam-veteraan die aan de drugs raakt en zijn kinderen radeloos en reddeloos achterlaat.

Bob Dylan is fan en omschrijft Prine als een hedendaagse Proust. Prine’s debuut-album staat op hetzelfde niveau als Dylan’s Blood on the tracks en Neil Young’s Harvest (volgens de samenstellers van de Grammy Hall of Fame). Kijk, luister en huiver.

Bron: John Prine door René Megens, DG, 13 feb 2020

Bijna iedere dag muziek: Bob Dylan

Over Bob Dylan (1941, Duluth, USA) valt veel te vertellen. Dat het een idool was van mijn broer. Dat Dylan van folk overstapte naar de electrische versie = rock; dat die stap een schandaal was. Dat Dylan met zijn protestsongs stem gaf aan een hele generatie. Dat hij onvoorspelbaar is. Zijn geheel eigen weg gaat en daarbij baanbrekend was. Dat hij country en blues omarmde toen dat niet sexy was. Dat hij in de Here ging, terwijl niemand dat verwachtte. Dat hij kon croonen. Maar in alles was Dylan revolutionair, eigengereid en van grote invloed op singer-songwriters. Zijn teksten waren Nobelprijs-waardig, zo bleek. Daarom dit eerbetoon.

 

 

Bijna iedere dag muziek: Joni Mitchell

Om heel veel redenen mag Joni Mitchell niet ontbreken. Vanwege haar roots, die in Canada lagen. Haar connectie met de Peace-and-Love-generatie. Haar onafhankelijkheid als vrouwelijke singer/songwriter. Haar zucht naar nieuwe muzikale wegen. Maar vooral die onnavolgbare stem die buigt en vloeit zoals de rivier stroomt.

Er zijn ongelofelijk veel klassiekers van haar afkomstig: Big Yellow Taxi, Chelsea Morning en Both Sides Now om er een paar te noemen. Ook haar samenwerking met tal van muzikanten, waaronder Pat Metheney, Jaco Pastorius en Michael Becker (uit haar jazzy-tijd), maar ook Crosby, Stills, Nash and Young en The Band noem ik. Mitchell is voor heel veel artiesten een bepalende invloed geweest. Denk aan veel vrouwelijke singer/songwriters maar ook aan iemand als Prince, die haar muziek enorm bewonderde. Joni Mitchell heeft me met haar muziek altijd direct in het hart getroffen.

Bijna iedere dag muziek: Sufjan Stevens

Muzikale alleskunner Sufjan Stevens kwam tot mij door een akoetisch liedje waarin hij zichzelf op banjo begeleidde. Was dit Paul Simon? was mijn eerste gedachte. Daar deed het me aan denken. Maar het was anders, heel anders zou blijken. Stevens speelt veel instrumenten, maakt veel liedjes en is niet vies van experimenten. Zo wilde hij aan elke staat die de USA rijk is (51), een album wijden. Kerstliederen maken. Live optreden met een groot gezelschap enz. Aan ambities geen gebrek. Zijn muziek is verre van eenvoudig: gelaagd, akoetisch, orchestraal. Maar hij schuwt ook de gitaar, de piano of de banjo niet. En altijd is daar die stem, die van daarboven op ons nietige luisteraars neerdaalt. En die zingt over de laatste uren van zijn moeder (Sufjan aan het sterfbed) of over de moordenaar die zijn lijken onder de vloer verstopt. Iemand om met interesse te volgen…

Beck gaat zijn eigen muzikale weg

In de marge van de mainstream-popmuziek kom je veel interessants tegen. Muzikanten die nieuwsgierig zijn, wegblijven van de gebaande paden, op zoek zijn naar hun unieke song. Zo iemand is Beck Hansen (1970, USA). Wereldberoemd vanwege een paar hits: Loser en Devil’s haircut bijvoorbeeld, maar inmiddels zijn we een tiental albums verder. Ondertussen probeerde Beck: funk, soul, alt-pop, tropicalia, country, freak-folk en leftfield. Ruim baan voor de gitaar in zijn muziek, maar ook brass en strings zijn van de partij. Zijn songs gaan van singer-songwriter naar ballad of komen uit bij funk. Alles is mogelijk mits goed gespeeld, muzikaal en interessant. Kortom, iemand die iets meer aandacht verdient.

Joni Mitchell in 7 songs

Joni Mitchell (1943, Canadees) werd bekend als singer-songwriter in de jaren 60, vorige eeuw. Eigenwijs, niet in een hokje te duwen en intelligent. Mitchell is 1 van de weinige popmuzikanten die over genialiteit beschikt. Haar muziek ontwikkelde zich van gitaar naar jazzy-achtige kamerpop tot aan georkestreerde werken. Haar teksten zijn raak en altijd van niveau. Haar optredens maakten indruk. Haar levensverhaal is al even opmerkelijk. Als lid van de Woodstock-generatie onderhield ze contacten met David Crosby en Neil Young. Haar invloed is groot. Veel vrouwelijke singer-songwriters zijn veel aan haar verschulidigd, hetzij tekstueel of aan haar manier van voordracht. Tot 1 van haar grote fans behoorde ook Prince. En ook in de Amerikaanse hiphop-scene was Joni Mitchell geliefd en werd haar werk geciteerd.

 

CSN&Y: baanbrekend en invloedrijk

Veel in wat popmuziek zijn gaan noemen, vond zijn oorsprong in de jaren 50 en 60 van de vorige eeuw. Op het Britse eiland luisterde men goed naar wat er in de States gebeurde: jazz, blues, country. Van skiffle ging het naar beat-muziek. The Beatles lieten zich beïnvloeden door wat ze op de radio hoorden en in de clubs zagen en hoorden. Voor the Rolling Stones was het de blues en later country, die een rol speelde bij het tot standkomen van de eigen sound.

Bij de Amerikaanse band Crosby, Stills and Nash (later kwam Neil Young over uit Canada) was het de combinatie van muzikale invloeden, sterke songteksten met een boodschap en het plezier in samenzang. Die combinatie was baanbrekend en zou invloedrijk zijn en blijven. CSN&Y was vooral akoestisch afgewisseld met rock; prachtige samenzang met ruimte voor de individuele stem (Young kreeg bijvoorbeeld ruimte voor zijn zelfgeschreven songs). En aanwijsbare invloeden uit: singer-songwriter, folk, country en rock. Maar bovenal was de band een deel van de (puber)tijd waarin ze bestond. CSN&Y verbind ik aan flower-power, hippie-tijd en experimenteren met liefde en drugs. Zeg maar de puberteit van de pop. Al die elementen hoor ik terug in hun muziek. Hun speciale mix van muzikale invloeden, songteksten en de tijd waarin ze groot waren (opkomende burgerrechten-beweging, black-awareness) maakten de band een belangrijke schakel in de popmuziek.

Een overzicht van de geschiedenis van de band.

Een paar favoriete nummers van CSN&Y.

Johnny Cash in de gevangenis die hem wereldberoemd maakte

johnny-cash-billboard

bron foto: billboard.com

Johnny Cash (1932 – 2003, Amerikaans), the Man in Black, heeft heel wat keren in zijn leven op een kruispunt gestaan. Daarbij moest de muzikant kiezen welke richting het op ging. Dat leidde soms tot prachtige vergezichten en vaak tot doodlopende stegen. Eén van de belangrijkste keuzes was die om in de gevangenis te gaan optreden. Eerst in Folsom, later in San Quentin. Van die optredens kwamen platen die tot verkopen leidden waarvan the Beatles slechts konden dromen.

Het is 1968. Country-zanger Cash scheidde van zijn eerste vrouw Vivian. Om het leed te verzachten nam hij zijn toevlucht tot pillen. Muzikaal gezien was de man van hits als Ring of Fire en Orange Blossom Special even de weg kwijt: country, folk, rock? June Carter bracht hem weer enigszins op het juiste spoor. Voor het optreden in Folsom was Cash een man zonder (muzikaal) thuis. Na Folsom en San Quentin was Cash de rebel, de buitenstaander, de filosoof, de gelovige en de badass, zoals producer Rick Rubin bedacht. Kortom, met die legendarische optredens, die stem gaven aan de gemarginaliseerden, de miserabelen en onfortuinlijken, kreeg Cash respect en waardering van brede kringen luisteraars, zowel oud als jong. Het zou een keerpunt in de loopbaan van Cash worden. Vlak voor zijn dood zou hij dit kunststukje nog eens herhalen met de American Recordings, die the Man in Black voor een tweede keer uit de schaduw haalde.