Chawwa Wijnberg: liedje van verlangen

Liedje van verlangen

Bij zacht warm moederwijf in bed / en luisteren naar / beschuit en kruimelend gesprek / haar kussens, borsten, buik, mijn / bruine benen warm, de geur / van warme, warme zachte Mam en / het verend grotemensenbed / de zonse zondagochtend lang / lui opstaan met / de koffie klimt al in de gang / en in de keuken / roostert zich het brood / moeders moeders mogen nooit / nooit dood

Uit: Echo van de roos, In de Knipscheer Haarlem, 2003

wijnberg chawwa, pzc.nlbron foto: pzc.nl

Chawwa Wijnberg (1942-2019, Dordrecht)

Bouwers: met opa vissen

*

met opa vissen naar het diep geluk / van zilverschubben tussen riet en dauw: / de damp van thermoskoffie smaakt vertrouwd / terwijl de blei daar zieltoogt en bedrukt / zijn bek laat openscheuren tot een stuk / lip bloedrood aan de weerhaak hangt; zo lauw / en misselijk verdwijnt mijn droombeeld gauw: / met opa vissen naar het pril geluk; / en jaren later naast hem op een kruk / in ziekenzaaletherlucht val ik flauw / omdat er bloed met water in een nau- / we hals valt; onbewust holt uit drup, drup… / met opa vissen naar het diep geluk

Uit: Rondelen, Querido Amsterdam, 1985

nederlandsepoezie.org, bouwers, lenze

bron foto: nederlandsepoezie.org

Lenze L. Bouwers (1940, Breezand)

Middellandse Zee: Siciliaans

landschap-sicilie

bron foto: onsicilycard.com

Siciliaans

Langzame vleugelslag boven / het armoedige landschap

akkers zonder het geringste / teken van leven

tijd is hier vergeten

de versteende afdruk van vroeger / leven in mijn hand / slaat een smalle brug / naar het verleden

het is niet meer / te zien hooguit / een vermoeden

hier is met de zeis / geoogst

Ron Elshout (1956)

Uit: De wervels van je rug, Rotterdamse Kunststichting Rotterdam, 1986

Menno Wigman: Herostratos

Herostratos

Er tikken pissebedden in mijn hoofd. / Ze naaien mijn gedachten op. / Ik denk al dagen aan een daad, zo groot, / zo hevig en dramatisch dat mijn naam / in alle kranten komt te staan.

Napoleon, las ik, was kleurenblind / en bloed was voor hem groen als gras. / En Nero, die bijziend was, hield het spel / in zijn arena bij door een smaragd.

Nu even stilstaan. Moet je horen: ik / ga straks de straat op, ik besta het, schiet / me leeg en verf de feeststad groen.

Nog voor het eind van het festijn / zal ik de grootste zoekterm zijn.

Nederland, Amsterdam, 2 augustus 2012, Menno Wigman. Foto: Bianca Sistermans

foto: Bianca Sistermans; bron: hpdetijd.nl

Menno Wigman (1966 – 2018)

Uit: Slordig met geluk. Gedichten. Amsterdam, 2016

J.Eijkelboom: o

j. eijkelboom foto

J. Eijkelboom, foto: Serge Ligtenberg

O

O, dat ik ooit nog eens / een vers met o beginnen mocht, / dat het dan ongezocht een ode / werd waarin zeg maar een dode / dichteres tot leven kwam / of wel een warm lief lijf / tot marmer werd waardoor / voor wie daarvoor gevoelig is / een adem ging als was het / leven nu voorgoed betrapt.

Maar nee, wat bij mij ingaat moet bezinken, / verdicht zich tot een sprakeloos substraat / dat roerig wordt en uit wil breken / en soms vermomd de mond verlaat.

O, klonk het nog eens ongehinderd.

J. Eijkelboom (1926 – 2008)

Uit: De gouden man, Arbeiderspers Amsterdam, 1982

BewarenBewaren