Frances Hodgkins schilderde beweeglijke stillevens

Frances Hodgkins (1869-1947, Dunedin, Nieuw-Zeeland) is 1 van Nieuw-Zeeland’s meest vermaarde kunstschilders. In de jaren 30 en 40 behoorde ze tot de Britse avantgarde, nadat ze in 1901 naar Europa emigreerde. Hodgkins schilderde portretten, landschappen en stillevens. Naast schilderen, ontwierp ze ook textiel.

Haar meest kenmerkende werk bestaat uit stillevens die een plek krijgen in een landschap. Centraal in het schilderij staan tafels met daarop gerangschikte spulletjes zoals vazen, tafelkleden, bloemen, fruitschalen of (zee)dieren.  Daar rondom heen de landschappen. In de beginperiode duidelijk herkenbaar. In de latere jaren worden de gecombineerde werken meer abstract. Niet altijd zijn de vormen duidelijk. Wie naar het werk van de Nieuw-Zeelandse kijkt ziet beweeglijkheid. Soms lijken de voorwerpen in de ruimte rond te zweven. Wel rond een soort middelpunt waardoor de werken sterk de indruk wekken rond te draaien. Kleurgebruik en schildertechniek laten een duidelijk eigen en uniek handschrift zien. Dat eigen handschrift werd in Groot-Brittannië wel gewaardeerd, ook in de kringen waarin Hodgkins zich begaf (waarin zich ook beeldhouwer Henry Moore bewoog). Het leidde ertoe dat Hodgkins in 1940 GB mocht vertegenwoordigen op de Biënnale in Venetië.

Hodgkins overleed in 1947 in een psychiatrisch hospitaal in Dorset. Haar as werd naar Nieuw-Zeeland verscheept waar het werd bijgezet in het familie-graf, dat ten noorden van Wellington ligt.

Frances Hodgkins, 7Frances Hodgkins, 1Frances Hodgkins, 2Broken Tractor 1942 by Frances Hodgkins 1869-1947Frances Hodgkins, 6

Ilmari Aalto vond de basis van het schilderen

aalto 2

aalto 4

aalto 6De Finse kunstenaar Ilmari Aalto (1891 – 1934) maakte stillevens, schilderde landschappen en portretten. In eerste instantie deed hij dat als lid van de groep Sallinen, genoemd naar de kunstenaar Tyko Sallinen. Na kennismaking met het werk van Edvard Munch en dat van de groep Der Blaue Reiter, werd zijn werk beïnvloed door stromingen als expressionisme en kubisme.

Werd zijn vroegere werk vooral gekenmerkt door een wat grijzig palet, in zijn latere werk zien we meer kleur, scherpere contouren, niet-gemengde kleuren en een steviger gebruik van de kwast.

Aalto vond zijn inspiratie dicht bij huis. Het landschap van Töölö en Suursaari, de stillevens in zijn atelier en de portretten van vrienden maakten een belangrijk deel van zijn werk uit.

Van Aalto is bekend dat hij vermoedelijk veel van zijn ouder werk vernietigde. De Fin stierf jong (43 jaar).

aalto 1

aalto 5

Bloem en stilleven maar dan anders

De eerste vier foto’s zijn van fotografe Diana Scherer. De laatste vier gefotografeerde stillevens van Agniet Snoep.

diana scherer 1

diana scherer 2

diana scherer 3

diana scherer 4

Diana Scherer is geboren Duitse maar verblijft al ruim 20 jaar in ons land. Zij begeeft zich op het snijvlak van kunst en wetenschap. Plantenwortels hebben haar speciale belangstelling.  “In de wortels zit de intelligentie van planten verborgen. Als je goed kijkt lijken de wortels soms zelfs op de kronkels van onze hersenen.”

agniet snoep 1

agniet snoep 2

agniet snoep 3

agniet snoep 4

Het werk van Agniet Snoep (1993) doet denken aan de stillevens uit de zeventiende eeuw. De twist zit in de scherpte van de beelden, de rangschikking van de voorwerpen en de gebruikte moderne technieken.

Lluis Marsans schildert de werkelijkheid uit het verleden

Lluís Marsans i Julià (1930 – 2015) Catalaans schilder, geboren in Barcelona, groeide op in Parijs. Reisde in 1947 naar Mexico en de Verenigde Staten. Studeerde schilderkunst in Barcelona van 1948 tot 1950.

In de periode 1966–1970 onderzocht hij het werk van de Franse schrijver Marcel Proust Op zoek naar de verloren tijd en legde de resultaten van dat onderzoek vast in een reeks tekeningen. Die tekeningen waren succesvol en te zien tijdens exposities in Barcelona, Parijs en Washington DC.

Marsans schilderde stillevens en landschappen, in kleine formaten en met gemengde technieken.

Marsans wordt als realist gezien. Daarover en over zijn relatie met het realisme zegt Marsans zelf: ‘Je kunt niet schilderen wat je ziet. Je kunt alleen schilderen wat je je herinnert. Mijn realisme is de identificatie met de werkelijkheden uit het verleden.’