Aimee Mann ontdekt via Magnolia

Aimee Mann (1960) is Amerikaanse. Ze schrijft liedjes en zingt ze. Mijn kennismaking met haar werk ging via de film Magnolia. Magnolia is, wat we met de kennis van nu, een mozaïek-film noemen. We volgen het leven en lijden van een aantal personages en gedurende de film komen we er achter wat ze met elkaar van doen hebben.

De regie van Magnolia was in handen van Paul Thomas Anderson. Ik kan hier wel kwijt: een favoriet. Anderson maakt weergaloze films, die alles behalve mainstream zijn. In Magnolia werkte hij met acteurs als: Tom Cruise, Philip Seymour Hoffman, Julianne Moore en William Macy. En al deze acteurs zetten een prima acteerprestatie neer. Maar ook filmisch is de film een lust voor het oog. Dat heeft met locaties te maken maar ook met onvergetelijke scènes, zoals die waarin het padden regent.

Magnolia is ook om een andere reden een indrukwekkende film: de muziek-score. In de film komt muziek voor van Aimee Mann. Toen ik de film de eerste keer zag, dacht ik nog met muziek van Joni Mitchell van doen te hebben. Maar het klonk anders. Dat bleek: het was Aimee Mann. Het prijsnummer van deze film: Save Me. Een nummer dat nog dagenlang in het muziekdeel van mijn hersenen bleef ronddolen. Het nummer werd genomineerd als beste filmsong tijdens de Oscar-uitreiking.

De film was reden om me te verdiepen in de muziek van Mann. Dat kwam goed uit want achteraf is deze periode een productieve en succesvolle voor Mann gebleken. Wie onder de indruk van haar werk wil komen, raad ik Bachelor no.2 aan. Op dit album vind ik haar op haar best. Haar nasale, beetje geslepen en gedragen  voordracht wordt op dit album ideaal van de juiste muzikale omlijsting voorzien. Die muziek deed mij, vreemd genoeg, vaak aan The Beatles denken.

D-film: Brian De Palma

Alfred Hitchcock, Master of Suspense, heeft een leerling die goed kan wat de oude meester tot zijn handelsmerk maakte: manipuleren en spanning opbouwen. Zijn naam: Brian De Palma. Maar met de verwijzing naar Hitchcock alleen doen we de Amerikaanse filmmaker voor een deel recht.

De Palma ontwikkelde zich tot een volleerd gangster- en live-actionfilmmaker, die met zijn beheersing van de filmtechniek en huiveringwekkende spanningsopbouw, meester werd voor veel jonge, aankomende filmmakers.

De Palma bewonderde Hitchcock en maakte dat aanschouwelijk in een reeks films: Sisters, Carrie, Obsession, Dressed to Kill, Blow Out en Body Double. Douchende meisjes, voyeurisme, seksuele obsessie en vrouwen in gevaar: thema’s die we kennen van Alfred H. De Palma voegde daar meer bloed aan toe en meer techniek: parallel-montage en split-screen.

Daarna volgde een periode waarin de gangsterfilm de interesse trok van De Palma. Uit die periode stammen klassiekers als: The Untouchables, Scarface en Carlito’s Way. Die laatste 2 films met Al Pacino in de hoofdrol.

Ook van De Palma’s hand: Mission Impossible met Tom Cruise. Onvergetelijke filmscenes is 1 ding, de beste acteurs is 2 (Sissy Spacek in Carrie; Tom Cruise in Mission Impossible; Al Pacino in Scarface en Robert de Niro in The Untouchables), maar De Palma’s films hebben ook veel te danken gehad aan ijzersterke scenario’s. In dit kader ook applaus voor: Oliver Stone, David Mamet en David Koepp. Kortom, De Palma heeft ook een neus voor de goede mensen op de juiste plek.

P.T. Anderson, Angelopoulos, Antonioni

Paul Thomas Anderson is beïnvloed door het werk van Robert Altman. Geen wonder dat zijn eerste films ensemblefilms waren. Films waarin we de lotgevallen van meerdere personages tegelijk volgen. Boogie Nights waarin de jaren ’70 ten grave werden gedragen aan de hand van pornoster Dick Diggler. En Magnolia. Drie uur durend, pretentieus, bezield en een groep mensen volgend tijdens een dag en een nacht. Met sterren als Tom Cruise en Philip Seymour Hoffman. En een onvergetelijke eindscene met die prachtige muziek van zangeres Aimee Mann.

Daarna Punch-Drunk Love, The Master en There will be blood. Meesterwerken zonder weerga. Thema’s als religie, eenzaamheid, liefde en macht zijn weerkerend. Maar altijd in een filmisch jasje gegoten waarbij mijn mond nog wel eens open viel van verbazing. Beeldkadrering, kleurgebruik en muziek smeden tot een uniek geheel waarbij je op het puntje van je stoel komt te zitten. En dan dat acteerwerk. Anderson weet vaak het beste uit acteurs te halen. Op geheel natuurlijke wijze laat hij acteurs de vreemdste personages geloofwaardig maken. Kortom, Anderson’s werk (dank Joel Walden!) is van ware klasse!