Bohumil Hrabal en het getatoëerde bootje

… elke zandschipper had armen met ankers en juffies erop getatoeëerd en één zandschipper betoverde me helemaal, die had een getatoeëerd bootje op zijn borst, een zeilscheepje, ik keek ernaar en mijn ogen schoten vol tranen, niet door huilen maar door het inzicht en besef dat ik ook zo’n bootje op mijn borst moest laten tatoeëren, dat ik zonder zo’n bootje niet kon leven, dat zo’n bootje je moest verwarmen, dat het een embleem was van je ziel en ik er ook zo een moest hebben. Ik zeg, dat bootje hier, kan je dat eraf wassen? Maar de zandschipper hief met groot gemak de tien kilo zware scheppen en gooide ze in de kruiwagen, nu wierp hij de laatste natte schep erin en reed met een wip de loopplank op, hij had die blinkende lege schep zo handig weggeworpen dat deze keurig  in de zandhoop bleef staan, en zoals hij daar voorovergebogen bij me stond, kon ik bijna dat bootje op zijn borst aanraken, en hij rende vrolijk op zijn blote, uit zijn blauwe werkbroek stekende voeten de loopplank op, hij moest wel even aanzetten omdat het omhoogliep naar het einde van de plank, en daar draaide hij de kruiwagen om en rende weer met een lege terug, hij kwam naast me op de loopplank zitten en stak een sigaret op, hij zoog de rook zo krachtig in zijn longen dat de sigaret haast vlamvatte, zo laaide de koolstof erin op, en ik keek ernaar hoe het bootje op de borstkas van de zandschipper rees, zo lang als hij inhaleerde, bewoog het bootje haast, net of het steeds groter werd, of het met volle zeilen de haven naderde… en daarna blies de zandschipper de rook weer uit en werd het bootje kleiner, steeds kleiner, net of het wegvoer, zeker rees en daalde het almaar zo op de golven omdat zijn hart zo bonsde, omdat zijn bloed door het werk zo wild werd rondgepompt.

hrabal, imdb.com

bron foto: IMDb.com

Bohumil Hrabal (1914 – 1997, Tsjechisch)

Uit: Het stadje waar de tijd stil is blijven staan, Bert Bakker Amsterdam, 1993; vertaling Kees Mercks