James Abbe pionierde in celeb-fotografie

james abbe; vrouw2james abbe; vrouw4james abbe; vrouw6james abbe; vrouw8

James Abbe (1883 – 1973) was een Amerikaans fotograaf. Zijn loopbaan als internationaal fotograaf kreeg een boost dankzij de Washington Post, die hem de opdracht gaf te reizen en te fotograferen aan boord van de Amerikaanse marinevloot. Een reis die 16 dagen duurde en hem in 1910 bracht naar Engeland en Frankrijk.

Vele jaren later reisde hij als jonge fotojournalist door Europa. Het waren de late jaren 20 en vroege jaren 30. Europa probeerde weer op krachten te komen na een desastreuze oorlog. Naam maakte Abbe pas terug in de VS waar zijn blik zich richtte op de sterren uit theater en de ontluikende filmindustrie. New York, Hollywood, maar ook Parijs en Londen werden zijn werkterrein.

Zijn ongebruikelijke techniek van buiten de studio om werken, onderscheidde hem van andere fotografen. Om geld te verdienen verkocht Abbe zijn foto’s aan tijdschriften als Vogue en Vanity Fair en daarmee was hij een pionier. Met het publiceren van foto’s in die bladen, bracht het de sterren meer bekendheid en daarmee ontstond de celeb-fotografie als industrie.

james abbe; vrouwjames abbe; vrouw3james abbe; vrouw5james abbe; vrouw7

Bijna iedere dag muziek: Bob Dylan en The Byrds

Er moet toch, zei de clown tegen de dief, / een uitweg zijn uit al dit ongerief? / De patsers drinken wijnen uit mijn gaarde, / ploegen mijn grond, maar niemand kent de waarde.

De dief zei: Hou je rustig, heb geen grief. . Voor velen mist het leven perspectief. / Wij laten achter ons wat ons bezwaarde. / Niet kwaadspreken. Het wordt al laat op aarde.

En langs de wachttoren, waar prinsen staarden, / was het verkeer van vrouwvolk intensief, / rond wie blootvoetse dienaren zich schaarden.

Een kater jankte verre van poeslief. / Twee ruiters kwamen nader op hun paarden, / terwijl de wind zich huilende verhief.

Zijn de verhalen over het begin / van Mr. Tambourine Man dus, nou waar? / Spelen Lou Adlers sessiemensen daar, / Met als enige echte Byrd McGuinn?

Ja, van Columbia moest het vlug klaar, / en hun manager vond ze nog te min. / Alleen het zingen doen ze zelf erin, / En Roger speelt de twaalfsnarige gitaar.

Het lijkt op Sweetheart of the Rodeo / net of Gram meedoet met een zangsolo, / hoewel hij er niet bijstaat. Is dat zo?

Lee Hazlewood had een contract met hem. / Oorspronkelijk werd het gedaan door Gram. / Wat toen vervangen is door Rogers stem.

uit: 1000 sonetten 1966-1996 – Jan Kal, Nijgh & Van Ditmar Amsterdam, 1997

Bijna iedere dag muziek: de Wainwrights

Ik probeer natuurlijk niet in God te geloven, maar soms gebeuren er dingen in muziek, in songs, waardoor ik ineens pas op de plaats maak en achter mijn oor ga krabben. Wanneer dingen opgeteld meer zijn dan de som der delen, wanneer de bereikte effecten onverklaarbaar zijn, dan komen atheïsten zoals ik op moeilijk terrein. Neem bijvoorbeeld Rufus Wainwrights versie van zijn vader Loudons One Man Guy. Er is eigenlijk niets dat het zo bijzonder maakt: het is een mooi liedje, maar het is een beetje wrang, een beetje triest, geestig – de grap is dat dit lied niet over de vreugden van de monogamie gaat, maar over de vreugden van solipsisme en misantropie, een grapje dat nog een extra lading krijgt door de seksuele geaardheid  van Wainwright junior (homoseksueel) – en je kunt je moeilijk voorstellen dat God de tijd heeft om zijn opwachting te maken in zoiets wrangs met zoveel zelfspot. Maar gek genoeg doet Hij het toch. Daar is geen twijfel aan.

Voor mij doet Hij zijn intrede aan het begin van het tweede couplet, net wanneer Rufus en zijn zus Martha tweestemmig gaan zingen. Het is misschien veelzeggend (of misschien geeft Hij alleen maar blijkt van een tot nu toe onvermoed gevoel voor humor) dat zijn aanwezigheid voor het eerst duidelijk wordt bij de zin ‘People meditate, hey, that’s just great, trying to find the inner You’. Het is de harmonie die het ‘m doet, maar of dat oorzaak of gevolg is blijft een onuitgemaakte zaak. Maakt God zijn entree omdat Martha en Rufus zo mooi samen zingen – hoort Hij het in de verte en denkt Hij: Hé, dat is mijn soort muziek en ik ga even kijken wat er gaande is? Of stelt Hij ze in staat om samen te zingen – heeft Hij in de gaten wat ze proberen te doen en helpt hij ze een handje?

(..)

Ik weet niet of er woorden bestaan om te beschrijven wat er gebeurt wanneer twee stemmen versmelten (en is de kracht, de schoonheid en de pure perfectie van een simpel akkoord niet een beetje, je weet wel, Outer Limits? Geen wonder dat Pythagoras zich zo druk maakte over harmonie). Ik kan alleen maar zeggen dat ik dingen kan horen die er niet zijn, dingen kan zien en voelen die ik normaal niet zie en voel, en ga beseffen dat er inderdaad misschien zoiets als een onsterfelijke ziel bestaat of op zijn minst dat er een verenigend menselijk bewustzijn bestaat, en dat ons leven te kort is maar zin heeft. Afgezien daarvan weet ik eigenlijk niet of er daardoor zoveel verandert. Maar ik ga niet te vaak naar dit soort dingen luisteren, maar je weet maar nooit.

uit: 31 songs – Nick Hornby, Atlas Amsterdam, 2003; vertaling Anneke Goddijn

Foto’s Wright Morris illustreerde armoede en verval

wright morris; illustratie2wright morris; illustratie4wright morris; illustratie6Naast zijn schrijverschap wijdde de Amerikaan Wright Morris (1910-1998) een korte periode in zijn leven aan de fotografie. Op bijzondere wijze legde hij de armoede en het verval in het Amerika van de jaren ’30 en ’40 vast.

Het eerste wat opvalt aan de foto’s van Morris is de afwezigheid van mensen. Hij fotografeerde veelal stillevens van alledaagse objecten die de sfeer van armoede en verval ademden. Wright Morris documenteerde daarmee op unieke wijze het harde bestaan op het Amerikaanse platteland in de nasleep van de economische crisis van de jaren ’30.

Tijdens een reis door Europa in 1933 fotografeerde Morris voor het eerst. Bij terugkeer in de Verenigde Staten ontwikkelde zijn schrijverschap en fotografie zich gelijktijdig. Morris fotografeerde vooral in de periode 1938-1947. Omdat zijn beeldromans niet goed verkochten, moedigde zijn uitgever hem aan zich volledig op het schrijven te richten.

bron: cultureleagenda.nl

wright morris; illustratiewright morris; illustratie3wright morris; illustratie5

Fotograaf Walker Evans; ‘Zo moet een portret zijn’

walker evans; portret

walker evans; portret3walker evans; portret7walker evans; portret9De Amerikaanse fotograaf en fotojournalist Walker Evans (1903 – 1975) ken ik vooral van zijn werk voor de Farm Security Administration (FSA). Hij documenteerde voor deze organisatie de effecten van de Grote Depressie, de tijd na het ineenstorten van de Amerikaanse economie aan het begin van de 20-ste eeuw. Zijn foto’s moesten literair zijn, autoriteit uitstralen en transparant zijn. Veel van zijn werk kwam in museum-collecties terecht vanwege de indruk die ze maakten op de toeschouwer.

In het fotoboek Many Are Called liet hij zien waar hij drie jaar lang mee bezig was geweest. In die tijd gebruikte hij de New Yorkse metro voor het maken van foto’s met een verborgen camera, verstopt in zijn jas. Evans fotografeerde passagiers die er geen idee van hadden dat ze geportretteerd werden. Dat stiekeme was voor Evans een pluspunt. ‘Zo moet een portret zijn. Anoniem vastgelegd, recht voor z’n raap. Mensen gefotografeerd zonder poespas, zoals ze zijn, zoals ze zich tonen.’

walker evans; portret2walker evans; portret4walker evans; portret6walker evans; portret8

Bijna iedere dag muziek: Errol Garner

https://youtu.be/5lMy-5xIFao

De Honda startte vlot, hij deed een bandje van Errol Garner in zijn casetteradio. Voor een optreden luisterde hij altijd naar Errol Garner, zoals die de intro’s van zijn nummers speelde, concertant, breed, en dan stevig swingend daar zogenaamd eenvoudig de melodie van het nummer uit liet voortkomen, dat vond hij nog steeds een inspiratie van de bovenste plank. Errol was heel lang erg uit de mode geweest. Als hij op partijen à la Errol speelde, kreeg hij toch altijd verzoeken om meer. En tegenwoordig hoorde je hem wel weer eens op de radio. Zoals met alles, ook Errol kwam weer terug.

uit: an der Musik – Marjan Berk; uit: Koninginnedag, Atlas Amsterdam, 1993

Errol Garner (1921-1977, USA)

Droomvogels en het verre leven

In de vroege ochtenduren na de geboorte van mijn eerste zoon keek ik vanuit de ziekenkamer van mijn vrouw naar een zwerm duiven. Het waren er honderden, nonchalant zoals alleen deze scheelogige vogels kunnen zijn, in een hels kabaal klapperend en wapperend boven de airconditioningsapparaten, hun vogelgekwetter: een ellendig, luidruchtig koeren even onveranderlijk als borrelpraat. Dit zelfde geluid hoorde ik verscheidene uren later toen ik thuis in slaap viel. Ze jammerden, die droomvogels; en wat ze tegen elkaar zeiden en tegen andere die nog moesten komen, zouden zeggen, leek me in mijn slaap zo zinnig dat ik glimlachend wakker werd alsof ik geheimen had gehoord die een vitale levenskracht bezaten. Ik was geweest waar zij waren geweest: naar noord en zuid, bij goed en slecht weer, in bomen en op richels, op daken en in parken. In de paar uur dat ik wegdoezelde was ik een duif.

uit: Dromen van verre levens – Lee K. Abbott; uit: de beste Amerikaanse verhalen van het jaar, Loeb Amsterdam, 1988

lee k abbott; ebay.combron beeld: ebay.com

Lee. K. Abbott (1947-2019, USA)

Svjetlana Tepavcevic maakt van iets kleins iets groots

SVJETLANA-TEPAVCEVIC-SEED2SVJETLANA-TEPAVCEVIC-SEED4SVJETLANA-TEPAVCEVIC-SEED6Fotografe Svjetlana Tepavcevic (geboren in de jaren 70) – gelooft dat er te weinig oog is voor de omringende natuur  – maakte de Means of Reproduction-serie, een collectie portretten van zaden, die de toeschouwer het belang en de schoonheid toont van wat ons omringd en wat we niet zo goed waarnemen.

Tepavcevic leeft en woont in de USA maar werd geboren, groeide op, in Sarajevo, voormalig Joegoslavië. Ze was ooggetuige van de oorlog en het uiteenvallen van haar land, begin jaren 90. Bij haar resulteerde dat in een speciaal inzicht over de waarde van het leven en de verschillende verschijningsvormen van dat leven. Ze vraagt in deze serie nadrukkelijk aandacht voor iets waaraan we snel voorbijgaan: het ontstaan van leven in de ons omringende natuur. Haar foto’s stralen uit dat we beter moeten kijken en dichter moeten zitten op wat ons omringt.

De serie toont vergrote beelden van zaden, gemaakt op een flat scanner, zodat hoge resoluties mogelijk zijn. De foto’s zijn tot anderhalve meter groot. Je ziet de textuur, vorm en kleur duidelijk en krijgt een indrukwekkend beeld van dit micro-universum.

Means of Reproduction was naar eigen zeggen, geïnspireerd op de botanische fotografie van Karl Blossfeldt en zijn boek Urformen der Kunst dat verscheen in 1928.

Tepavcevic’s foto’s lijken op portretfoto’s van mensen; elk zaadje zijn eigen essentie, zijn eigen persoonlijkheid. In al hun simpelheid laat zij zien hoe ingewikkeld leven en natuur zijn. De portretten kunnen inspireren en ons verbazen. Hoe het miniscule, het kleine tot iets groots wordt. Hoe kleine objecten iets buitenaards krijgen.

Means of Reproduction SeriesSVJETLANA-TEPAVCEVIC-SEED3SVJETLANA-TEPAVCEVIC-SEED5

Het unieke oeuvre van Stanley Kubrick

Vernieuwend, invloedrijk en excentriek; kwalificaties voor de Amerikaanse filmmaker Stanley Kubrick (1928-1999). In zijn jeugdjaren blonk hij uit in wiskunde, schaakte graag en werd op 16-jarige leeftijd ontdekt als fotograaf. Na de fotografie lokte de film. Eerst documentaire en vervolgens de fictiefilm.

Kubrick maakte in 45 jaar tijd 12 zeer goed bekeken en gewaardeerde films. Zijn films kennen een pessimistisch beeld op de mens en zijn emotioneel afstandelijk. Kubrick laat de kijker zijn hoofdpersonen observeren in plaats van zich er mee te idenficeren. Technisch zijn de films perfect. langzame camerabewegingen en ongewone standpunten; veel aandacht voor decor en muziek en special effects.

In de meeste films van de Amerikaan volgen we een hoofdpersoon die moet kiezen tussen goed en kwaad. Meestal wordt het kwaad gekozen. Het gaat dus om de negatieve kant van de menselijke natuur. Niet vreemd dat veel van zijn films over oorlog gaan. Vaste thema’s in zijn films: wraak, hebzucht, lust, zinloosheid, krankzinnigheid en geweld. Kubrick zoekt de controverse. Zwarte humor, grof geweld, expliciete seks, racisme en drugsgebruik; allemaal gekozen om tot controverse te leiden. Hetgeen veel en vaak gebeurde. Niettemin werden zijn films door het publiek zeer gewaardeerd. Naar een nieuwe Kubrick werd verlangend uitgezien. Mijn introductie was A Clockwork Orange, een film over zinloos geweld op muziek van Beethoven. Een introductie om nooit meer te vergeten. Een film die zeker niet gemaakt is om te behagen. Dat was precies wat Kubrick was: uniek in zijn soort.

bron: wikipedia