John Huston: filmmakende rebel van een aantal klassiekers

John Huston (1906-1987, Nevada USA) wisselde slechte met goede films af in zijn loopbaan. Werkte met alle beroemde Amerikaanse acteurs (Brando, Clift, Bogart, Astor, Hepburn, Taylor), trok zich weinig aan van wat het publiek wilde en maakte een aantal filmklassiekers: The Maltese Falcon; Treasure of the Sierra Madre en The African Queen.

Opvallend: die keuze tussen afgerafelde opdrachtfilms en meesterwerken zette hij door tot aan het eind van zijn artistieke loopbaan. Huston begon als scenarioschrijver voor Warner Brothers. Maakte zijn debuut in 1941 met The Maltese Falcon. Direct zijn eerste meesterwerk! Humphrey Bogart mocht schitteren en deed dat met overgave.

In zijn volgende meesterwerk Treasure of the Sierra Madre (naar het boek van de geheimzinnige schrijver Ben Traven) behandelde Huston een thema dat vaker in zijn films naar voren zou komen: een obsessieve zoektocht die tot een ramp leidt. Dit thema keerde bijvoorbeeld ook terug in de films The Asphalt Jungle en The African Queen.

Vanaf de jaren 60 ging Huston moeiteloos geniaal verder in het filmvak. Belangrijke films toen: Fat City (1972); The Man who would be King (1975) en Wise Blood (1979).

Zijn laatste film The Dead (naar een verhaal van de Ierse schrijver James Joyce) is wellicht zijn meest perfecte literaire verfilming. Zelf was Huston aan het eind van zijn leven (longemfyseem bracht hem in een ijzeren long) maar zijn verfilming laat liefde, blijdschap en een gevoel van spijt zien; kortom, een ontroerende afscheidsrede, bezield door het besef van vergankelijkheid van het leven.

Advertenties

Beck gaat zijn eigen muzikale weg

In de marge van de mainstream-popmuziek kom je veel interessants tegen. Muzikanten die nieuwsgierig zijn, wegblijven van de gebaande paden, op zoek zijn naar hun unieke song. Zo iemand is Beck Hansen (1970, USA). Wereldberoemd vanwege een paar hits: Loser en Devil’s haircut bijvoorbeeld, maar inmiddels zijn we een tiental albums verder. Ondertussen probeerde Beck: funk, soul, alt-pop, tropicalia, country, freak-folk en leftfield. Ruim baan voor de gitaar in zijn muziek, maar ook brass en strings zijn van de partij. Zijn songs gaan van singer-songwriter naar ballad of komen uit bij funk. Alles is mogelijk mits goed gespeeld, muzikaal en interessant. Kortom, iemand die iets meer aandacht verdient.

Erik Madigan-Heck fotografeert mode met een dromerige twist

erik-madigan-heck-8erik-madigan-heck-6erik-madigan-heck-4erik-madigan-heck-2

Bij de Amerikaanse (mode) fotograaf Erik Madigan Heck (1983, USA) draait het in zijn mode-foto’s om kleuren en patronen. Madigan-Heck is jong, ambitieus, veelbelovend en beweegt zich gemakkelijk in de huidige art-scene. In zijn relatief korte loopbaan ontwikkelde hij een persoonlijke en unieke kijk op mode: minimalistisch en puur.

Heck’s fotografie zoekt nieuwe wegen, nieuwe grenzen, die verder gaan dan de traditionele mode-fotografie. Zijn foto’s worden geconstrueerd. Zijn voorzien van flitsende kleuren en doen de lijnen tussen kleren en achtergrondpatronen vervagen. Het is mode-fotografie met een dromerige twist, die soms surrealistisch aandoet.

erik-madigan-heck-1erik-madigan-heck-3erik-madigan-heck-5erik-madigan-heck-7

De fotografie van Tina Barney: ‘iedere familie doet dezelfde dingen’

tina barney-1tina barney-3tina barney-5

Tina Barney (1945, USA) is fotografe en leerde zelf de kneepjes van het vak. Ze komt uit de welgestelde familie van de Lehman Brothers. Ze werd bekend door haar omvangrijke kleurige portretten waarop familie, vrienden en bekenden te zien zijn. In hun eigen hum en doende met wat mensen zoal doen in hun huiselijke omgeving.

Dat is wat Barney ook beweert te bereiken met haar fotografie: ‘Ik ben geiïïnteresseerd in de herhaling van gewoontes, rituelen en tradities. Mijn idee is dat het niet uitmaakt waar families vandaan komen, ze houden zich altijd bezig met dezelfde dingen’.

Haar foto’s doen denken aan de schilderijen die in vroegere eeuwen gemaakt werden van welgestelde personen en families. Het zijn een soort tableaus die het goede leven tonen en de rijken en welgestelden laten zien in hun door luxe omgeven habitat.

tina barney-2tina barney-4tina barney-6

Robert Creeley: ik ken een man

Ik ken een man

Zoals ik al zei tegen mijn / vriend, omdat ik nooit / mijn mond hou – John, zei

ik, al heette hij niet / zo, we worden omringd / door het duister, wat kunnen we

er anders aan doen dan, & / waarom ook niet, een / te gek grote auto kopen,

en rijden, zei hij: gods / kolere, kijk toch / uit je doppen.

Robert-Creeley-parisreview.org

bron foto: theparisreview.org

Robert Creeley (1926-2005, Amerikaans)

Uit: For love, poems 1950-1960, Charles Scribner’s Sons New York, 1960; vertaling Peter Nijmeijer

Thomas W. Schaller schildert architectuur met waterverf

Artist Thomas W Schallerthomas-w-schaller-3Artist Thomas W Schaller

De Amerikaan Thomas W. Schaller is eigenlijk architect, maar ontdekte de geneugten van het schilderen met waterverf. Daarin werd hij zo succesvol dat hij er nu van kan leven.

Over zijn werk zegt Schaller: “Alle kunst vertelt een verhaal. Daarin speelt licht een belangrijke rol. Ik ben geïnteresseerd in de wisselwerking tussen de natuur en de gebouwde omgeving. Mij fascineert de wijze waarop gebouwen hun rol opeisen in de lucht en het landschap. Dat levert verrassende en mooie resultaten op in positieve en negatieve vormen, rijke donkerten en sprankelende lichten.

Bij het gebruik van waterverf is het mijn doel snel te werken, snel een emotie of een herinnering neer te zetten.”

Dat leidt tot wonderlijke en prachtige taferelen. Schaller slaagt erin het losse van het werken met waterverf te combineren met het precieze van de architectonische afbeelding. Daarin is de Amerikaan een meester zonder weerga.

thomas-w-schaller-2thomas-w-schaller-4thomas-w-schaller-6

Een klein uurtje het beste van Chet Baker

Jazz-trompetist Chet Baker (1929-1988, USA) was een grootheid. Zong zoals hij speelde of andersom. Zijn klanken zijn zoetgevooisd, melancholisch.

Begin jaren vijftig was Baker een van de sterren van het Gerry Mulligan Quartet. Met het Chet Baker Quartet maakte hij West Coast Jazz. Hij is een exponent van de cooljazz-school van de Amerikaanse Westkust in de jaren vijftig. Vooral de platen waarop hij zowel trompet speelt als zingt maakten hem tot een idool.

Zijn muzikale loopbaan was getekend door een heroïneverslaving. Hij werd een aantal keren opgepakt voor overtredingen van de narcoticawet. Nadat hij in elkaar was geslagen en zijn voortanden had verloren, stopte hij langere tijd met spelen.

Door zijn overmatig drugsgebruik, vroege dood en charismatische uitstraling staat Baker ook bekend als “de mooie jongen met wie het verkeerd afliep”. Niettemin bleef hij musiceren, vaak op een zeer hoog niveau.

In de nacht van donderdag 12 op vrijdag 13 mei 1988 viel hij, waarschijnlijk onder invloed van drugs, uit een raam van het Hotel Prins Hendrik op de Prins Hendrikkade 55, vlakbij de hoek van de Warmoesstraat met de Zeedijk, te Amsterdam. Baker werd 58 jaar oud. Amsterdam vernoemde in 1990 een straat naar hem.