Bijna iedere dag muziek: Lou Reed

Ik heb een haat-liefde-verhouding met Lou Reed (1942-2013, New York city, USA). De man heeft prachtige nummers geschreven, die nog altijd veel indruk maken (denk aan: Perfect Day en Sad Song), maar ook ongelofelijke rotzooi. Wat voor Reed spreekt, is dat hij het experiment niet uit de weg ging. Hij bewandelde een muzikaal pad met hoogte- en dieptepunten maar was invloedrijk.

Reed is tijdgenoot van David Bowie en die twee hebben elkaar bezig gehouden. Mijn kennismaking was het album Transformer. Een plaat die in veel huiskamers te vinden is, in ieder geval van mijn generatie. Via Transformer kwam ik terecht bij opvolger Berlin. Een duister en donker album met prachtige songs, over verloren gegane liefdes en drugsgebruik (‘it’s so cold in Alaska’). Berlin maakte veel indruk op mij omdat het zo beduidend anders was en meer zeggingskracht had dan Transformer.

Automatisch volgde de gang naar The Velvet Underground, de vorige muzikale bezigheid van Reed. De samenwerking met onder andere zangeres Nico en kompaan John Cale leverde in de jaren 60 eenvoudige pop op die toch van enorme invloed bleek. Iedere band die wilde beginnen zag aan VU dat alles mogelijk was. Drang, de wil om zich muzikaal te uiten in een eigen geluid waren belangrijker dan instrumentbeheersing, zoiets.

Reed zelf heeft veel en vaak nummers uit de VU-tijd opnieuw opgenomen en van andere arrangementen voorzien, waarmee hij bevestigde dat die nummers niet feilloos, tijdloos en van eeuwigheidswaarde waren. Eigenzinnig en tijdloos was Lou Reed vandaar deze huldeblijk.

Y = Yo La Tengo

Yo La Tengo is Spaans voor Ik heb ‘t! En toch: Yo La Tengo is een op en top Amerikaanse band. Sterker nog: het is The Velvet Underground 2.0. Lou Reed en Moe Tucker heten in deze band: Ira Kaplan en Georgia Hubley. Maar toch: Yo La Tengo is vooral een band die avontuur koppelt aan onafhankelijkheid, creatieve ambitie en: enthousiasme! Dat maakt de band het lieverdje van veel critici en een bescheiden publiek.

Die vergelijking met The velvet Underground heeft vooral te maken met het laveren tussen uitersten: je hoort bij YLT lieflijke, zacht gespeelde melodieuze liedjes waarbij Ira en Georgia beurtelings de leadvocalen voor hun rekening nemen. Maar ook feedback-driven noise rock waarbij Kaplan zich kan uitleven op de gitaar. Dat levert spannende en onvoorspelbare muziek op.

YLT is voor veel Indie-bands een lichtend voorbeeld. Nee, een instituut. De band wordt gewaardeerd om haar eigenzinnigheid en het gebrek aan interesse voor de rock-bizniz.

Klassiek meesterwerk van de band: I Can Hear the Heart Beating as One. Daar is de band op haar top. De stemmingen veranderen per nummer maar subtiel. Ondertussen speelt de band het hele palet aan curieuze stijlen dat ze zich heeft eigen gemaakt. Met een prachtplaat als gevolg!