Nicolas Henry toont: De wereld een schouwspel, de mensen haar acteurs

De Franse fotograaf Nicolas Henry is een wereldreiziger. Gezegend met een ongebreidelde fantasie trekt hij de wereld over met bijzondere ideeën, die vaak ter plekke worden uitgevoerd.

Vermoedelijk is Henry van katholieke origine. Hij komt in ieder geval wel eens in een (bij voorkeur barokke) kerk. En dan laat hij zich inspireren. In dit geval door de kerststal en de krib. Eerder al liet hij grootouders hun tent bouwen. In je kindertijd een normaal gegeven, maar hoe zou zo’n tent eruit zien als je tegen de 80 bent? Dat verbeeldde hij samen met de ouderen. Dat leverde een pracht van een fotoproject op.

Nu dan zijn nieuwste project: Cabanes imaginaires autour du monde. Daarin heeft hij mensen op allerlei plekken gevraagd hun krib, kerststal, te bedenken en uit te voeren. Van die uitvoering maakte hij foto’s. Dat leverde kleurrijke beelden op en veel glimlachende gezichten. Soms moest een heel dorp aan de slag om mee te helpen aan het resultaat.

Voor meer Nicolas Henry: http://www.nicolashenry.com

nicolas-henry-cabanes-imaginaires-2

Zo ziet een oudere tent eruit als je van de gevorderde leeftijd bent

nicolas-henry-cabanes-imaginaires-6

nicolas-henry-cabanes-imaginaires-7

nicolas-henry-cabanes-imaginaires-8

nicolas-henry-cabanes-imaginaires-5

nicolas-henry-cabanes-imaginaires-4

nicolas-henry-cabanes-imaginaires-3

nicolas-henry-cabanes-imaginaires-1

 

Ida Pfeiffer: avonturier en wereldreiziger

Ida_Laura_Reyer-Pfeiffer.jpg

Ida Laura Pfeiffer (Wenen, 1797 – Wenen, 1858) Oostenrijkse wereldreiziger en schrijfster van reisboeken. Haar boeken werden tijdens haar leven vertaald in zeven verschillende talen. Pfeiffer was lid van de geografische genootschappen in Berlijn en Parijs. Omdat ze een vrouw was kreeg Pfeiffer echter geen lidmaatschap van de Royal Geographical Society in Londen.

Ik kwam de naam tegen in Die Stadt van Gerard Roth. Het boek handelt over de bezienswaardigheden van Wenen en is tevens een opmerkelijke geschiedenis van Oostenrijk en Wenen in het bijzonder.

Ida Pfeiffer wordt in het boek genoemd omdat zij tijdens haar reizen flora en fauna verzamelde. Een deel daarvan kwam terecht in het Natuurhistorisch Museum in Wenen.

Ze stamde uit een welvarende fabrikantenfamilie en werd in 1797 geboren. Had 5 broers en liep in een broek rond. Speelde met trommels, geweren en sabels. Na de vroege dood van haar vader, dwong haar moeder zich te onderwerpen aan de opvoeding die in de 19-de eeuw gebruikelijk was voor meisjes: pianoles nemen was daar een onderdeel van. Ida onttrok zich zoveel mogelijk aan die verplichtingen.

Op 23-jarige leeftijd trouwde ze met een veel oudere weduwnaar op aandrang van haar moeder. Kreeg 2 zonen, terwijl haar man het familiekapitaal er door jaste. In 1833 scheidde ze. Haar ziekelijke jongste zoon bracht haar naar Triëst, waar ze voor het eerst de zee zag.

Ze is vijf maal op wereldreis geweest. Ze bezocht: Israël, Egypte, Griekenland, Scandinavië, IJsland, Turkije, Mauritius en Madagaskar. Over al haar belevenissen schreef ze boeken op basis van haar dagboeken. Toen ze haar eerste boek wilde publiceren, moest ze toestemming vragen aan haar man en broers; vervolgens werden passages geschrapt en voerden de broers de onderhandelingen met de uitgever. Het eerste boek werd anoniem uitgebracht. Bij de derde druk mochten haar initialen op het kaft verschijnen en pas bij de vierde druk kon haar naam voluit genoemd worden. Vanaf dat moment ging het hard en kon ze haar reizen financieren met de opbrengsten van haar boeken. Ook verkocht ze de meegebrachte flora en fauna aan verzamelaars.

Ida Pfeiffer was hard tegen zichzelf. Op Sumatra, waar ze het kannibalisme bestudeerde, liep ze malaria op. Dat bestreed ze met een mengsel van Brandy, peper en suiker. Ze hield er koortsaanvallen aan over die met enige regelmaat terugkeerden.

Op haar laatste reis om Kaap de Goede Hoop leerde ze de uit Mauritius afkomstige frans sprekende Lambert kennen. Ze stapte aan boord van het rammelende zeilschip van de fransman op weg naar Madagaskar. Aan boord kadootjes voor de koning van Madagaskar en de koningin. Als tegenprestatie voor haar gratis reis, moest ze piano spelen voor de koningin. De piano was vals, de toetsen klemden. De koningin was verrukt. Ondertussen bleek dat Lambert niet alleen slavenhandelaar was, maar ook betrokken bij een coupe tegen de monarchie op Madagaskar. Dat werd ontdekt. Koortsig, onschuldig maar wel van medeplichtigheid verdacht en op de vlucht voor de dreigende doodstraf, wist Pfeiffer te ontsnappen niet nadat ze eerst door een verraderlijk moerasgebied de havenstad Tamatave had bereikt.

In 1858 overleed ze in de voorbereiding van een volgende reis naar Australië.