Verpale: Jaklien

Jaklien

In het huis alwaar ik woonde toen / hield ik de ramen goed gesloten / Geld had ik niet, en aldus van / het plezier verstoken / droomde ik ervan dat je bij me was.

Oud zonlicht viel door de ruiten / en wat op tafel stond / bleef onaangeroerd. / Alzo, dacht ik, wordt het verleden:

zonder veel omhaal / en met altijd warme kleren.

Uit: Polder en andere gedichten, Ertvelde, 1975

Eriek Verpale, Vlaams schrijver (1995)

bron foto: wikipedia.org

Eriek Verpale (1952-2015, Zelzate, België)

Eriek Verpale: innamorati

Innamorati

Hoe één mens zo soms / van een ander, en dat maar eens. / Hoe iemand in zijn leven van altijd / maar één vrouw, van haar. / Hoe ik, oud, van jou dus.

Hoe een man van geen andere vrouw / dit verdragen kan: een rimpel al, / kwaaltjes, zelfs de muren / van een andere man. En dat je / kunt weggaan, doodgaan, opgaan / in rook, zo simpel. Maar het niet doet. / Er woedt nog oorlog.

Want hoe een mens in zijn leven / maar één keer. Hoe een man van / altijd maar één vrouw het meisje, / de poppetjes in haar ogen, het haar / op haar benen en in volle zomer / toch snipverkouden.

Hoe ik, trage dwaas, / juist dààrom. En in al mijn winters.

eriek verpale, wikipedia.orgDe jiddische grootmoeder Zulma, die de jonge Eriek onder haar hoede nam en hem leerde lezen en wegwijs maakte in de joodse cultuur.

foto: Michiel Hendrickx; bron foto: wikipedia.org

Eriek Verpale (1952-2015, Zelzate, België)