Japanse straatscenes in kleur en zwart wit

Masashi Shimakawa 1masashi-shimakawa-3yukihiro-tada-2yukihiro-tada-4

De Japanse straat is anders dan de onze. Het zijn niet alleen de tekens waar wij woorden verwachten. Het is vooral de drukte. De Japanse straat is niets voor de mens die gauw overprikkeld raakt. Het zijn details, heel veel details die om aandacht schreeuwen.

Illustratoren Yukhiro Tada (Osaka, Japan) en Masashi Shimakawa (Hyogo, Japan) brengen het Japanse straatbeeld van de grote stad met veel oog voor detail in beeld. De 1 in zwart wit, de ander in kleur. De 1 met (bal)pen, de ander met kwast. De 1 met lijn en stip, de ander met vlakken. In beide gevallen is het indrukwekkend. Door de vele details is er veel te ontdekken.

masashi-shimakawa-2masashi-shimakawa-4yukihiro-tada-1yukihiro-tada-3

Stephen Gill regelt paal en fototoestel, de rest doet de vogel

stephen gill, paaltje 2stephen gill, paaltje 4stephen gill, paaltje 6De Britse fotograaf Stephen Gill (1971, Bristol VK) werkte in het altijd drukke Londen en verhuisde een aantal jaren geleden naar de rust van het Zweedse platteland. Daar ontdekte hij een gebied waar veel vogels neerstreken. Als altijd geboeid door de natuur, ontwikkelde hij een plan. Bij een boerderij stond een paal waarop met enige regelmaat vogels gingen zitten, uitrusten of de omgeving in zich opnamen. Als hij die vogels kon fotograferen! Daarvoor bedacht hij een installatie, die vanzelf foto’s maakte als een vogel (of een ander dier) in beeld kwam.

Na 4 jaar leverde dat een verrassend fotoboek op. Met kleuren en zwart-wit foto’s van vogels. In alle soorten en maten, in allerlei posities, zich wel of niet bewust van de camera. “Eigenlijk maakten de vogels zelf de foto’s. Ik schiep alleen de omgeving waarin de foto’s geboren konden worden”, zegt de Engelse fotograaf er zelf over.

stephen gill, paaltje 1stephen gill, paaltje 3stephen gill, paaltje 5

Bergman, Bertolucci, Bresson, Buñuel, Burton

Ingmar Bergman, Zweed, zoon van een dominee. De meeste Bergman-films hebben een religieus tintje en gaan over een goddeloze en gevoelloze wereld. Zijn films (in 36 jaar 40 stuks) zijn de autobiografie van zijn psychisch bevinden.

In het begin zijn ze licht van toon. Zoals de Zweeds zomer. In Zweden duurt de zomer kort. Het is de tijd van geluk, licht en liefde. Daarna volgt de sombere winter. Dat is wat je terugziet in de eerste reeks Bergman-films. De adolescent probeert zich overeind te houden in de zich aankondigende volwassen wereld.

In de volgende reeks films, waarvan Het Zevende Zegel en Wilde Aardbeien hoogtepunten zijn, gaat het om grote thema’s: dood, wreedheid, angst. Dit alles in stemmig zwart-wit.

Daarna geeft Bergman zijn vrouwelijke personages ruim baan en volgen kwesties als: het huwelijk, kinderen en de verantwoordelijkheden daarin. Persona en Herfstsonate zijn een aantal van de titels die wereldfaam krijgen.

Ten slotte, zijn laatste film voor de bios was Fanny en Alexander. Een film met veel autobiografische elementen. Bergman vertelde dat de film over zijn kindertijd ging. In Fanny en Alexander zien we bijvoorbeeld veel toneel en theater, maar ook de dominee. In deze laatste film keren thema’s als liefdeloosheid en goddeloosheid terug. Fanny en Alexander is indrukwekkend en vooral ook een feest om te zien. Als Bergman-volger heb je het idee dat de regisseur zich verzoent heeft met wat het leven hem gebracht heeft.

In Fanny en Alexander maar ook in tal van andere Bergman-films merk je de theater-achtergrond van Bergman. Vaak is het theater duidelijk aanwezig in zijn films. Soms zijn er verwijzingen. Een aantal Bergman-films speelt op een eiland: een afgesloten gebied, net als op het toneel.

Bergman zag het theater vaak als de dualiteit van (zijn) persoonlijkheid.

Minor White

minor white

White maakte duizenden zwart-wit en kleurenfoto’s van landschappen, mensen en abstracte objecten, gecreëerd met zowel technisch vakmanschap als een sterk visueel gevoel voor licht en donker. White gaf veel en vaak les en masterclasses. Hij was homoseksueel maar vreesde ervoor uit te komen, bang dat dat zijn loopbaan in de weg zou staan.

Dit werk is getiteld:  Bird Form and Shadow, en gemaakt in maart 1949.

Uit: Mirrors, Messages, Manifestations, p. 58

Citizin Kane

Het speelfilmdebuut van Orson Welles en volgens velen de beste film aller tijden. Welles maakte de film toen ie 24 jaar oud was!

De film dateert uit 1941. Het verhaal toont opmerkelijke overeenkomsten met het levensverhaal van krantenmagneet William Randolph Hearst. Motto: geld maakt niet gelukkig maar vertelt op een manier die aan Dickens doet denken. De film begint met het overlijden van de hoofdpersoon die op zijn sterfbed als laatste woorden Rosebud uitademt. In flashbacks wordt de historie verteld. Dat vertellen gaat op een bijzondere filmische manier waarbij de camera voor het eerst voor- en achtergrond scherp in beeld brengt.