Germaine Greer bekent liefde voor haar zus

Mijn troost is mijn zuster en mijn liefde voor haar. Ze is kleiner dan ik en beter gebouwd, maar haar gebaren zijn als de mijne, en ook haar levendige spreektrant komt overeen met die van mij. We hebben hetzelfde gevoel voor humor; dezelfde soorten onrecht en ongevoeligheid raken ons. Haar ogen zijn diepgrijs en de mijne lichtbruin, maar we zien dezelfde dingen en we hebben er dezelfde gevoelens over. We lachen om elkaars moppen, en soms bedenken we dezelfde grap op hetzelfde moment. Ik ben slungelig en sta wankel op mijn benen terwijl zij lichtvoetig is, maar ze wacht tot ik weer bij haar ben, en kijkt bezorgd toe voor het geval ik struikel. Als mijn apparatuur me hindert, neemt ze die van me over zodat ik mijn handen vrij heb om de gevaren te bezweren. Ze is het die de apotheek belt om mijn blauwe plekken met bloedzuigerextract te behandelen, zodat de pijn en de zwelling minder worden, wetend dat ik niet de moeite zou nemen. Regelmatig gaan we naakt op onderzoek uit, evenzeer op ons gemak met elkaars naakte lichamen als dieren. Ze geeft me advies dat ik zo nu en dan opvolg. Ik respecteer haar, bewonder haar en ik ben buitengewoon trots op haar.

Uit: Het boek van de schoonheid en de troost – Wim Kayzer, Contact Amsterdam, 2000

greer germaine, thedailybeast.com, mick tsikasfoto: Mick Tsikas; bron foto: thedailybeast.com

Germaine Greer (1939, Melbourne, Australië)

César Fernández Moreno: zoete tijd

Zoete tijd

hoe kan ik / zoete tijd / iets zeggen over je gaan en komen / wat voor lak laat ik stollen over je voortdurende belofte / wat voor letters sjabloneren om te tonen hoe je terugkeert

hoe kan ik almaar ouder worden door jou / hoe kan ik zeggen dat ik je aanvaard van je houd dat je / het enige voedsel bent voor mij / hoe kan ik je mijn handen reiken / wanneer de dood ons scheiden zal

Uit: Los Aeropuertes, 1967; vertaling Igma van Putte-de Windt

moreno,

César Fernández Moreno (1919-1985, Buenos Aires, Argentinië)

L’atalante: (sur)realistische filmklassieker

L’Atalante werd in 1934 gemaakt door regisseur Jean Vigo. Het is de enige lange speelfilm die Vigo maakte. Enkele weken na de première overleed de Franse filmmaker aan de gevolgen van tbc. Het merendeel van de filmopnamen vond plaats in slechte weersomstandigheden langs de kanalen rond Parijs.

Het verhaal: een jonge binnenschipper, Jean, neemt zijn jonge bruid Juliette mee op zijn boot, die de naam Atalante draagt. De sleur van het alledaagse leven op het schip wordt onderbroken door magische momenten. De film kent sterke personages, zowel hoofd- als bijrollen zijn uitstekend bezet (door bijvoorbeeld Michel Simon).

De setting en de plot zijn realistisch maar de film heeft ook surrealistische trekjes. Er wordt door Vigo verwezen naar het onderbewuste en naar de droomtheorieën van Sigmund Freud. Maar er zijn ook verwijzingen naar de omverwerping van de morele en sociale codes van de burger.

De film werd in eerste instantie slecht ontvangen; aangepast en van een andere titel voorzien. In 1945 werd de film in zijn oorspronkelijke vorm hersteld en sindsdien geldt L’Atalante als een klassieker. Hieronder een droomscene uit de film en een trailer.

Bronnen: Film – Ronald Bergan, Unieboek Houten, 2007; Criterion Collection; BFI

Aki Kaurismäki samengevat

De Finse filmregisseur Aki Kaurismäki (1957, Fins) maakt films die sterk aan zwarte komedies doen denken. Terugkerende elementen daarin zijn: stijf acteerwerk, live-muziek en de hoofdpersonen zijn vaak arbeiders zoals Karl Marx die voor ogen had. Verder drinken de hoofdpersonen veel koffie en roken sigaretten. De weinige tekst die gesproken wordt, is emotieloos en wordt met een stalen gezicht gedeclameerd.

De films spelen vaak in Helsinki, gaan over het lot van arbeiders die hunkeren naar liefde en begrip. Er is de sleur van alledag en de financiële eindjes worden moeizaam aan elkaar geknoopt. Ondanks somberte alom (nee, zo gezellig is het leven als arbeider niet), gloort er in Kaurismäki’s films altijd een sprankje hoop.

In de video-bijdrage van tv-station Arte (Frans-Duits) een blik op de films van de Finse regisseur. Met terugkerende elementen, acteurs en die typische Kaurismäki-filmstijl die je herkent uit duizenden. Vandaar: