Lize Spit: ontluikende vrouwelijkheid

Ik lees het veelgeprezen debuut van Lize Spit (1988, Viersel, Be) Het smelt. Deze passage in het begin van het verhaal viel me op. Het is ontluikende vrouwelijkheid gezien door de ogen van de ander. Bewustwording over een belangrijke verandering in het leven van het hoofdpersonage volgt:

Naast me op het wegdek volgt mijn schaduw, een spook dat niet van mijn zijde afwijkt en niet langer mijn contouren heeft. Op zich was het me afgelopen schooljaar wel al opgevallen. Bepaalde kledingstukken knelden, topjes pasten niet meer, broeksknopen sloten moeilijker. Mijn tepels waren eerst een tijdje rood en warm. Er kwamen harde schijven onder die vervolgens mijn ribben loslieten om plaats te maken voor iets wat ertussen kon groeien, iets wat zachter was. Ik had het van de ene op de andere dag voelen bewegen en wist niet wat het meeste van toepassing was: dat ze er plots waren of dat ik er plots oog voor had.

Nu, met vaders opmerking, zijn ze niet langer alleen van mij, markeren ze een blijvende, belangrijke verandering.

Uit: Het smelt, Das Mag Amsterdam, 2016

spit, lize; groene.nlbron foto: groene.nl

Lize Spit (1988, Viersel, Be)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s