Anekdotische Murakami zag beren

Murakami; brittanica.combron beeld: britannica.com

Na de aardbeving heet de bundel verhalen die vooral gaan over de effecten van aardbevingen op mensen. Directe aanleiding was de aardbeving in 1995 in Kobe waarbij veel schade werd aangericht. Japanse schrijver Murakami probeert dit trauma op geheel eigen wijze meester te worden.

In dit geval: alledaagse mensen die een ingrijpende gebeurtenis meemaken (in het korte verhaal Een ufo in Kushiro: een scheiding) en dan in een merkwaardige, licht surrealistische situatie terecht komen.

In dit verhaal komt een anekdotische scene voor, die ik u niet wil onthouden. Het is exemplarisch voor Murakami.

Het was herfst, en er waren beren in de bergen. In die tijd van het jaar moeten ze voedsel verzamelen om zich op hun winterslaap voor te bereiden, dus dan zijn ze vrij gevaarlijk. Af en toe vallen ze zelfs mensen aan. Drie dagen voor wij onze tocht maakten, was een wandelaar heel ernstig toegetakeld door een beer. Daarom hadden de mensen die daar woonden ons een belletje meegegeven, met de raad om dat steeds te laten rinkelen terwijl we liepen. Dan wisten de beren dat er mensen in aantocht waren en hielden ze zich schuil. Want beren vallen geen mensen aan omdat ze zo agressief zijn. Beren zijn wel omnivoren, maar ze eten toch hoofdzakelijk planten, dus eigenlijk hoeven ze geen mensen aan te vallen. Alleen als zo’n beer onverwacht in zijn territorium tegen een mens aan loopt, dan schrikt hij, en dan kan het wel eens voorkomen dat hij kwaad wordt en in een reflex tot de aanval overgaat. Dus als je met een rinkelend belletje door de bergen loopt, gaat een beer je uit de weg. Snap je het tot zover?

Ik snap het.

Goed. Dus wij liepen met z’n tweetjes al tinkelend door de bergen, en op een heel stil plekje zegt hij opeens dat hij het wil doen. Nou, dat leek mij ook wel een goed plan, dus zijn we een eindje van het pad gegaan, een bosje waar niemand ons kon zien, en daar spreidden we een plastic zeiltje uit. Maar ik zat maar in over die beren. Ja zeg, stel je voor, lig je daar te vrijen, en opeens word je van achteren door een beer aangevallen en doodgeslagen! Dat is toch vreselijk? Op zo’n manier wil ik niet doodgaan, hoor. Vind jij ook niet?

Daar was Komura het mee eens.

Dus hielden we het belletje in de hand, en zo hadden we seks. Van begin tot eind. Tingeling!

Uit: Een ufo in Kushiro; uit: Na de aardbeving, Atlas/Contact Amsterdam, 2008

Haruki Murakami (1949, Japan)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s