Bijna iedere dag muziek: Federico Mompou

Muziek die klinkt als de werken van Eric Satie. ‘Er klinkt stilte omheen, het zijn zeker geen composities in de ware betekenis van het woord, meer losse schetsen zonder begin en eind’, aldus Paul Witteman over de muziek van Federico Mompou (1893-1987).

Net als Satie schiep Mompou iets met bijna niets, zwijgende muziek. Musica callada. Hij had maar een handvol noten nodig om ons toe te laten in zijn adembenemende wereld, deze mensenschuwe musicus die zijn brood verdiende als concertpianist. Zoon van een Spaanse vader en een Franse moeder. Af en toe woonde hij in Parijs met de bedoeling in het voetspoor te treden van Debussy en Satie en dan leefde hij weer jaren achtereen als een kluizenaar in Barcelona.’Opnieuw beginnen’ noemde hij die perioden, waarin hij de schoonheid van eenzaamheid zocht. Mompou wilde naar eigen zeggen muziek schrijven ‘die even uit de schaduw komt’, primitieve kunst met overal verwijzingen naar de klankwereld van het kind. Af en toe hoor je een echo van de klokken uit de gieterij van zijn grootvader. ‘Van veraf’ of ‘met excuses’ schreef hij boven zijn partituur. Hij speelde op het podium graag zijn eigen miniatuurtjes. Gebogen over het klavier met zijn grote handen, die in staat waren brede akkoorden te grijpen, liet hij de stem van het zwijgen horen.

Uit: De stem van het zwijgen; uit: Het geluid van wolken – Paul Witteman, Balans Amsterdam, 2007

Federico Mompou (1893-1987, Barcelona, Spanje)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s