Bijna iedere dag muziek: Erroll Garner

Op een dag reisde ik met mijn vader naar Den Haag, waar ik een grammofoon van een oud-tante zou krijgen. Het was zo’n ouderwetse opwindgrammofoon. Er hoorde een paars vilt gevoerd doosje met koperen glanzende naalden bij. Ik was de koning te rijk. Ik herinnerde me de naam van de pianist die ik die middag bij Louis had gehoord. Erroll Garner. ‘Play Piano Play’ heette het nummer.

Achter de Sint-Bavo was een grammofoonplatenwinkel. ‘Play Piano Play’ hadden ze daar niet, maar wel een andere plaat waarop “My Heart Stood Still‘ en ‘Music, Maestro Please‘ stonden. Met een kloppend hart legde ik thuisgekomen de plaat op de draaitafel, wond de machine op en zette de zware kop voorzichtig in de eerste groef. Licht geruis en daar was het: de onweerstaanbare ritmisch stuwende onderhand van de Amerikaanse pianist. Ik kon er maar niet genoeg van krijgen. Maar toen ik de plaat voor de derde keer wilde draaien, voltrok zich een drama. De naald bleef steken! Een nieuwe naald bracht geen soelaas. Het schellak van de na-oorlogse 78-toerenplaat bleek niet bestand tegen de loodzware kop uit de jaren twintig.

Mijn moeder speelde intussen iedere dag haar vaste repertoire. Ik vond Mozart plotseling onverdraaglijk. Nee, dan Erroll Garner, dat was pas levende muziek.

uit: Je speelt niet wat er staat, Bernlef; uit: muziek in mijn leven, Prometheus Amsterdam, 2005

https://youtu.be/_9HzoyWO_j8

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s