Baricco ontroert met zijde

61° Festival di Spoleto, ( FOTO GRATUITE )bron beeld: goldoniteatro.it

Zijde is de titel van een novelle (nog geen 100 pagina’s) geschreven door de Italiaan Alessandro Baricco (1958, Turijn). Het is een boekje dat ik tussendoor in één adem uitlas. Baricco weet zijn lezers te boeien. Korte hoofdstukken, korte, rake schetsen van karakters, situaties en handelingen. In poëtisch proza. Kortom, het leest als een tierelier.

Het is 1861, we zitten in Zuid-Frankrijk. Hoofdpersoon Hervé Joncour is 32 jaar. Koopt en verkoopt. Zijderupsen. De zijderupsen worden bedreigd door ziekte. Dat leidt tot reizen, eerst naar Noord-Afrika, later naar het geïsoleerde Japan, dat geen buitenlanders toelaat. Op slinkse wijze (met de hulp van Hollandse smokkelaars) weet hij het gebied te bereiken waar in Japan de onbesmette zijderupsen zijn te vinden. Dan volgt een ontmoeting met de verkoper die allesbepalend zal zijn voor het leven van Hervé en de ontwikkelingen in het boek.

Er werd een paneel van rijstpapier aan de kant geschoven, en Hervé Joncour ging naar binnen. Hara Kei zat met gekruiste benen op de grond, in de verste hoek van de kamer. Hij was gekleed in een donker gewaad, hij droeg geen sieraden. Het enige zichtbare teken van zijn macht was een vrouw die languit naast hem lag, roerloos, haar hoofd in zijn schoot, haar ogen gesloten, haar armen verborgen onder de wijde rode jurk die zich helemaal rondom verspreidde, als een vlam, over de askleurige stromat. Hij streek langzaam met zijn hand over haar haren: het leek alsof hij de vacht van een kostbaar dier aaide, dat lag te slapen.

Hervé Joncour liep door de kamer, wachtte op een teken van zijn gastheer en nam tegenover hem plaats. Ze bleven zwijgend zitten en keken elkaar in de ogen. Er verscheen een bediende, onmerkbaar, die twee kopjes thee voor hen neerzette. Toen verdween hij in het niets. Op dat moment begon Hara Kei te praten, in zijn eigen taal, met een monotone stem, versmolten in een soort falset die hinderlijk gekunsteld klonk. Hervé Joncour luisterde. Hij hield zijn ogen strak op die van Hara Kei gericht en slechts een ogenblik, bijna zonder dat hij zich ervan bewust was, dwaalden ze omlaag naar het gezicht van de vrouw.

Het was het gezicht van een meisje. Hij keek weer op.

Hara Kei was even stil, pakte een van de kopjes thee, bracht het naar zijn lippen, liet enkele ogenblikken verglijden en zei:

‘Probeer me te zeggen wie u bent.’

Hij zei het in het Frans, met lijzige klinkers, en met een schorre, echte stem.

uit: zijde, Bezige Bij Amsterdam, 2013; vertaling Manon Smits

Alessandro Baricco (1958, Turijn, It)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s