Svevo: Wagners Walküre hielp niet

walküre, wagner; operaballet.nlBeeld uit Die Walküre van Wagner, uitgevoerd door het Nationale Opera & Ballet. bron foto: operaballet.nl

Italo Svevo verhaalt in Een man wordt ouder over een schrijver in spé die zich laat ringeloren door de volkse vrouw Angiolina, die hij idealiseert. De hoofdpersoon, Emilio, woont samen met zijn zuster Amalia. Amalia ontwikkelt tijdens het verhaal diepe liefdesgevoelens voor Emilio’s vriend Balli. Beide liefdes worden niet op passende wijze beantwoord. Om afleiding te zoeken na zoveel liefdesverdriet, besluiten broer en zus naar een voorstelling van Wagners Walküre te gaan. En dan:

Emilio kende de geschiedenis van die klanken precies, maar hij wist er niet zo’n innig contact mee te krijgen als Amalia. Hij geloofde dat zijn liefde en zijn smart zich weldra zouden transformeren tot de gedachtewereld van het genie. Nee. Voor hem waren het helden en goden die zich over het toneel bewogen, en zij sleepten hem mee, ver van de wereld waarin hij had geleden. In de pauzes tussen de bedrijven zocht hij vergeefs in zijn herinnering naar een gevoel dat een dergelijke transformatie waardig was geweest. Zou de kunst hem soms genezen?

Toen hij na de voorstelling het theater verliet, was hij zo bezield door die hoop dat hij niet zag dat zijn zuster nog meer teneergeslagen was dan gewoonlijk. Hij zoog met volle teugen de koude nachtlucht in en verklaarde dat deze avond hem bijzonder veel goed had gedaan. Maar terwijl hij met zijn gewone breedsprakerigheid de wonderlijke rust beschreef die over hem was gekomen, steeg in zijn hart een grote droefheid op. De kunst had hem slechst een kort moment van vrede geschonken en ze zou hem deze niet weer kunnen geven, want bepaalde fragmenten van de muziek die in zijn geheugen waren blijven hangen, pasten wonderwel bij bepaalde gevoelens die in hem leefden, al was het maar het medelijden met zichzelf, met Angiolina en met Amalia.

In deze staat van opwinding zou hij zichzelf graag hebben afgeleid door Amalia nieuwe confidenties te ontlokken. Het gesprek van de vorige avond bleek vergeefs te zijn geweest. Amalia bleef in stilte lijden en wilde zelfs niet toegeven dat zij hem ook maar iets had laten merken. Hun beider leed, zo gelijk van oorsprong, had hen niet nader tot elkaar gebracht.

Uit: Een man wordt ouder – Italo Svevo, Atheneum, Polak & Van Gennep Amsterdam, 1980

Italo Svevo aka Ettore Schmitz (1861-1928, Triëst, Italia)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s