Magris: Het woud als geheugen

In de microcosmos van Claudio Magris (1939, It) zijn we gevorderd tot het woud, het bos.

woud; paradijsvogelsmagazine.nlbron beeld: paradijsvogelsmagazine.nl

In den beginne of bijna, want in het woud was alles altijd al begonnen en begon het zelfs altijd te eindigen, verbrokkelde het in de aarde, verzonk het in de roestbruine lagen van al die bladeren en al die jaren, neergevallen en niet meer van elkaar te onderscheiden; als je voor het eerst in het bos kwam, als kind, voelde je op de een of andere wijze dat het niet voor het eerst was en dat ook je eigen geschiedenis al veel eerder moest zijn begonnen, in een tijd bewaakte en gemeten in de ringen op de boomstammen en nog eerder, en dat besef bracht geen jubelende en ook geen zwaarmoedige stemming mee, maar alleen het stilzwijgende gevoel dat het zo was en daarmee uit.

(..)

Het geheugen van het woud wijst er vooral op hoe ijdel het is het te willen bezitten. Zijn diepe adem leert je het leven te voelen als onpartijdig en onverschillig en tegelijk gastvrij en onuitputtelijk, een gevoel dat je de eerste keer hebt ervaren en alle andere malen dat je in die bossen kwam opnieuw, om vervolgens te zien hoe je ook je kinderen het hebben gevoeld en voorgoed geleerd, zodat dat gevoel na enige tijd voor iedereen iets is geworden wat altijd al had bestaan en waarvan je je het begin niet kon herinneren, net als van het ademhalen.

uit: microcosmi, Bert Bakker Amsterdam, 1998; vertaling Antoon Haakman

Claudio Magris (1939, Triëst, It)

2 gedachtes over “Magris: Het woud als geheugen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s